درخت کوچک

آقای فرهادی ممنونم که قهرمان نیستید

2012-01-18T03:37:00.001-08:00

آقای فرهادی من دوست داشتم شما دیروز در جمع ستارگان رنگارنگ سینمای آمریکا اینهمه تنها نبودید .من دوست داشتم شما هم مثل همه فیلسمازهای دیگر هنگام شنیدن نامتان فریاد شادی سر می دادید. من دوست داشتم به جای پیمان معادی بسیار عزیر و متین ,همسر فیلمسازتان شما را همراهی می کرد و در لحظه اعلام نام فیلمتان با شما شادی می کرد چه بسا که شما را می بوسید مثل همه زنان ساده جهان که با همسرشان شادی می کنند.

اما شما مجبور بودید به تک تک جملات و حرکاتتان فکر کنید . چون شما از ایران می امدید کشوری که در ان هر فشار دستی و هر لبخند نا بهنگامی , می تواند پیراهن عثمانی باشد.

شما به ناگزیر و نا خواسته نماینده حکومتی بودید که از پیروزی شما خوشحال نیست . و دهان شما را مدام می بوید مبادا بوی دشمن داده باشید و مترصد آن است که دوربین را به کوچکترین بهانه ای از شما بستاند.

آقای فرهادی ! بارو کنید من ومردمی که از آنها تشکر کردید میدانیم که فیلمسازی ساده بودن در این کشور چه بهای گزافی دارد .

من از شما ممنونم که سیاسی نیستید! که سعی می کنید سیاسی نباشید . گرچه اگر بودید از بهای شما چیزی کم نمی شد .

اما من از شما ممنونم که سعی می کنید اصغر فرهادی فیلمساز بمانید و سعی می کنید داستان های زندگی مردمی را بسازید که مثل شما برای خندیدن باید مراقب باشند .

2011-12-24T01:33:00.001-08:00

14 سالی هست که من هر روز صبح پا میشم میام میشینم پشت این میز تا عصر.. نه خود همین میز .ولی بالاخره یه میز بوده یه جایی تو این شهر. این میز یه جورایی به زندگیم نظم داده .صبح های شنبه خاکستری و دلتنگ وبی انگیزه من رو از رختخواب کشونده بیرون .

برای همین با این که همه این چهار ده سال به امید روزی بودم که زندگی کارمندی رو ول کنم ،حالا که به اون روز نزدیک شدم و می تونم این تصمیم رو عملی کنم ،می ترسم .

از یک طرف خسته ام . احساس می کنم باید برم بیرون . کارهایی هست که داره برای انجام دادنش دیر میشه . باید برم و اون کارها رو انجام بدم . ولی می ترسم از رها کردن این میز. فکر می کنم نکنه یک هو ول بشم تو فضا و موقعیتم نسبت به کائنات به هم بخوره. نکنه بی نظمی ،تنبلی و بی انگیزگی من رو با خودش ببره .

اینطوریه که مثل یه کنه بدبخت چسبیدم به این میز طوسی بد رنگ و این میز که همه عمر برام نماد کسالت و روزمرگی بود حالا شده مرکز ثقل من در جهان هستی. .

2011-12-23T07:25:00.001-08:00

یه چی بگیم ببینیم چی میشه

مرثیه برای یک وبلاگ

2011-10-29T09:19:00.000-07:00

سنجی می خواستم بدونی که امروز برای اولین بار برای تعطیل شدن یک وبلاگ گریه کردم. احتمالن اصلن نمی دونستی که من وبلاگت رو می خوندم . چون از تو گودر می خوندم و هیچ وقت برات کامنت نذاشتم . در واقع من وهمسرم وبلاگت رو جدا جدا می خوندیم بعد قسمتهای بامزه رو برای هم تعریف می کردیم. ما دوستتت داشتیم تو دوست ما بودی بدون که خودت خبر داشته باشی. توی گودر خاکستری غمگین وبلاگ تو یکی از نقاط روشن بود که خوندنش ما روشاد می کرد. ما با تو سفر کردیم .با تو غصه خوردیم. روزی که دامن مشکی کوتاه پوشیده بودی و روژ قرمز زده بودی از دست ایرانی های احمق توی کتابخونه عصبانی شدیم . وقتی کنسرت دادی برات کف زدیم . وقتی تصمیم گرفتی که زندگیت رو با عشقت قسمت کنی خوشحال شدیم .

خواستم بدونی که بدون (rerum primorida) زندگی ما چیزی کم داره .

من چه خشمگینم و تنها

2011-10-09T11:56:00.000-07:00

پدرو مادرم چیز بی ربطی می گویند . برافروخته می شوم . می روم توی حیاط رو صندلی خاک گرفته می نشینم و به باغچه نگاه می کنم با گلهایی که رویشان را گرد سیمان ساخت و ساز خانه همسایه پوشانده و به لاک پشتهای برادرم که با لایه ضخیم سیمان روی لاکشان در حیاط می خزند .

خشمم را با ذره های سیمان معلق در هوا فرو می دهم . مادرم به بهانه ای در باز می کند تا چیزی بپرسد .می داند که عصبانی شده ام و نمی فهمد چرا. من خوب میدانم .این خشم دیروز و امروز نیست.خشم فروخورده و بیات شده دختربچه تنهایی است که کودکیش درکابوس بی پایان جملات امری گمشده است:

دست توی دماغت نکن.الف را نخور, ب را نخوان ،جیم را نگاه نکن، با دال حرف نزن ،با لام دوستی نکن ،با پ شوخی نکن ،خانه میم نرو . با کاف نامه پراکنی نکن ,عاشق نشو .

پدر و مادرم فکر میکنند بی حوصله ام که تحمل ندارم. دوست دارم شانه هایشان را بگیرم و تکان دهم . دوست دارم انها را به خاطر تمام سالهای سخت کودکی ونو جوانیم که بدون سختگیری های آنها هم به قدر کفایت خاکستری بود محاکمه کنم واشتباهات فاحش تربیتیشان را در صورتشان فریاد کنم .

ولی در این زن و مرد شصت و چند ساله موسفید ،خسته وتنها ،نشانی از پدر و مادر سختگیر وسخت اندیش کودکیم نمی بینم .

چه فایده امروز انها را به خاطر شادی های بر باد رفته کودکی ام سرزنش کنم .آنها هم لابد خشم های پنهان دارند انها هم لابد در تنهایی دندانهایشان را بر هم می فشارند ودنبال محاکمه کسی می گردند که سالهای جوانیشان را دردهه خاکستری 60 در خود بلعید .

خشم من با این اندیشه ها آرام می شود ولی نمی میرد نابود نمی شود به کنجی می خزد تا روز دیگر سرباز کند دوباره سه باره و هزار باره .

عمو فیلتر باف

2011-09-28T10:54:00.000-07:00

آهای عمو فیلتر باف
یه روز بیدار شدم دیدم وبلاگم رو فیلتر کردی .
یه روز بیدار شدم دیدم وبلاگ دخترم که عکسهاش رو توش میذاشتم فیلتر کردی
یه روز بیدار شدم دیدم ایمیلم باز نمیشه.
یه روز بیدار شدم دیدم گودر ندارم
یه روز هم میاد که تو نباشی .میدونستی؟

جانکاه وباقی قضایا

2011-09-18T07:49:00.000-07:00

جانکاه ترین تصور برای من در زمین تصویر یه بچه غمگینه یه بچه ترسیده یه بچه که نگرانه .همه اش فکر میکنم بچه باس بخنده بی خیال باشه سبک باشه . بزرگ که بشه وقت هست که غصه بخوره, بترسه, نگران باشه .

واسه همین دختره کله شقی که می کنه , یا حرف گوش نمی کنه , می خوام مجبورش کنم حرف گوش کنه ,هی به خودم می گم: ولش کن .فردا بزرگ میشه دنیا دهنشو صاف می کنه .همه اش مجبوره کارهایی که دوست نداره بکنه بذار حالا خوش باشه .بذار اصلن بشاشه وسط پذیرایی .بذار کل دیوارها رو خط خطی کنه بذار هی چس فیل بخوره . اصلن زندگی ارزش اینهمه سخت گرفتن رو نداره .

بعد میبینم دلم داره واسش میسوزه از الان, واسه پوستی که قراره ازش کنده بشه تو این دنیا .

بعدش هم که معلومه تربیت و مربیت میره به فنا . اونم , تخم جن دست من و باباش رو خونده تا یه قرون دعواش میکنیم میره تو اتاقش تو تاریکی دراز میکشه ادای گریه در میاره خیلی جدی لباش رو هم می لرزونه .بعضی وقتها انقدر حواسش به این لب لرزوندنه که یادش میره گریه کنه .بعد ماسعی میکنیم نخندیم که بهش برنخوره . اینارو گفتم که اگه فردا پس فردا بچه ام خیلی بی تربیت از آب در اومد خیلی سرزنشم نکنین . همین .

میدونم که این جانکاه خیلی کلمه قلبنه سلنبه ایه و به بقیه متن نمی خوره ولی واقعن تنها کلمه ای بود که برام حق مطلب رو ادا می کرد. حتی دیدن عکس بچه ای که چشمهاش نگرانه قبلم رو از جا در میاره .

رجعت

2011-06-21T10:44:00.000-07:00

درخت کوچک به خانه قدیم بر می گردد.

کدام اکرم؟

2011-05-09T06:23:00.000-07:00

کلا ادم بی حافظه ای هستم من .یک روز نگاه کردم دیدم گوشیم پر اسم و شماره است ولی یادم نمیاد اینا کی ان .

حالا اینجوری شده که می خوام شماره بزنم تو حافظه کُد میدم مثلا عسل ِ کیانوش یا سپیده مامان سپهر یا ضیایی پارس ژنراتور

در این حد .وگرنه عمرن یادم بیاد ضیایی کیه ..

الان .یکی بهم اس ام اس داده تولدم رو تبریک گفته خیلی هم صمیمانه زیرش هم امضا کرده :اکرم .

شماره اش هم تو حافظه نیست.

حالا من نمی دونم این اکرم کیه که تولد من یادش بوده . کلا تو زندگیم یک اکرم بیشتر نمی شناسم اونم مامانمه .

این شماره که شماره مامانم نیست .پس من چیکار کنم ؟

الان دلم خواست حافظه آدم یک صفحه گوگل داشت میزدم توش سرچ می کردم یک لیست از اکرم های زندگیم میاورد بالاخره یک سرنخی توش پیدا می کردم.

ضایع است زنگ بزنم بپرسم شما کدوم اکرمی؟

شما چطور؟

2011-04-25T09:00:00.000-07:00

مادرم عادت داشت کیسه های پلاستیکی رو نگه داره و به جای کیسه زباله از اونها استفاده می کرد.ظرف های پلاستیکی ماست و پنیر و بستنی رو می شست و ازشون استفاده می کرد.کاغذکادوی هدیه هایی رو که آورده می شد با احتیاط باز می شدن و ازشون نگهداری می شد تا بعدن برای یک بنده خدای دیگه ای استفاده بشه .این کارها به چشم من صرفه جویی بی دلیلی بود وشدیدن روی اعصابم .

مادرم هنوز هم این کارها رو میکنه.

در حقیقت مادرم خصلتهای نسلهای قبلتر از خودش رو حفظ کرده . خاله پیرم مبلهای عروسی اش رو سی و چند سال نگه داشته بود تا همین چند سال قبل که خونه اشون رو کوبیدن و ساختن مبلهاش رو عوض کرد..فکر کنم خیلی از ظرفهایی که مادر بزرگم تا دم مرگ نگه داشت و استفاده کرد بخشی از جهیزیه اش بودن. هیچ کدوم این آدمها ؛آدمهای نداری نبودند

دلیل این کارها یک اصل فکری خیلی ساده بود.

هر چیزی تا وقتی قابل استفاده است باید ازش استفاده کرد .

طرز فکری که برای من ونسلهای بعدی متاسفانه خیلی غریبه است.

امروز که زمین رو به یک سطل زباله بزرگ تبدیل کردیم می فهمم این تفکر ساده چقدر گرانبهاست.

حالا چند وقتیه که منهم .سعی میکنم ظرفهای پلاستیکی رو نگه دارم و دور نریزم .کاغذ کادوها رو و هر چیزی رو که میشه ازش استفاده کرد دور نریزم. شما چطور؟

پز دادن

2011-01-31T02:23:00.000-08:00

بابام یه دوست داشت سالها قبل رفته بود انگلیس دکترای سینما خونده بود و تو یکی از دانشگاه های کوچیکش درس هم میداد و وضعش هم خوب بود .عشق بنز بود و یه بنز هم خریده بود .بعد جمع کرد اومد ایران.ملت پرسیدن چرا برگشتی تو که وضعت خوب بود .استاد دانشگاه بودی. بنز داشتی .گفت آره ولی چه فایده کسی نبود بهش پز بدم

درکش نمی کردم اصلن.

تا اینکه چند وقت پیش تو مهمونی یکی رو دیدم تو مسکو سینما خونده بود و شاگرد نیکیتا میخایلکوف بوده یه مدتی.حسودیم شد بهش.فرداش می خواستم تو شرکت پز بدم بگم دیشب با یکی شام خوردم که شاگرد میخایلکوف بوده.ولی دیدم هیچ کس از اونهایی که دور ور برم نشستن اصلا نمی دونن میخایلکوف کی هست ; کلن هم سلیقه ها همه در حد تایتانیک مثلن.خلاصه نشد پز بدم حالم گرفته شد.

احساس اون دوست بابام رو درک کردم کاملن.

هفت سال

2011-01-24T10:05:00.000-08:00

الان دلم می خواد7 سال پیش باشه پاشم برم سر خیابون سوار تاکسی بشم .بعد رو صندلی عقب کسی نباشه تند تند رژ بزنم و رژ گونه کج و کوله و لکه لکه .

بعد برم خانه هنرمندان با پسره قرار داشته باشم که اون وقتها هنوزنه قبله عالم بود نه بابای بچه و هیچ چی نداشت حتی گوشی موبایل . بلد نبود زندگی و ادمها رو با پول متر کنه.عوضش یه آدم دل گنده بود که کلی طلب داشت از ملت که هیچ وقت بهش نمی دادند و کلی آرزو .

بعد هی بشینیم دور اون میزهای تو بالکن و سیگار بکشیم و چایی بخوریم و حرفهای گنده گنده بزنیم و ادای روشنفکری دربیاریم انگار که هیچ چی به فلانمون هم نباشه نه هدف مند کردن یارانه ها نه تحریم نه فتنه .هی از تارکوفسکی حرف بزنیم که اونوقتها هنوز مد بود و اگزیستانسیالیسم سارتر و زندگی آزادش با دوبوار و کلی پرت و پلای دیگه و اصلا هم به روی خودمون نیاریم که اصل حرف دلمون همون چیزهاییه که نمی گیم .

بعدش هم پیاده پاشیم بریم تا کریمخان و پسره موقع رد شدن از خیابون به جای اینکه دست من رو بگیره دستش رو یه جور خوبی بندازه دور شونه هام .بعدش بریم نشر چشمه هی کتاب ها رو ورق بزنیم و پولهامون رو بشمریم چهار تا کتاب بخریم .بعد بریم صد کیلومتر مونده به خونه ما پیاده شیم و هی خیابون رو بالا پایین بریم و هی یواشکی وقتی کسی نیست همدیگه رو ببوسیم .

همین

2011-01-14T23:02:00.000-08:00

وبلاگ درخت کوچک امروز 7ساله شد.

نگاهش که می کنم وبلاگم خود من است.گاهی خاله زنک گاهی روشنفکر ,گاهی شوخ وطناز گاه ابری ودلتنگ وهمیشه پشت نقابی محکم.احساسم هم به آن عین احساسم به خودم بوده .همیشه ناراضی بودم ازش .همیشه با مرزهای ایده آلیستی من از وبلاگ خوب فاصله بعیدی داشته همانطور که خودم از من ایده الم.

دلم می خواهد دوستش داشته باشم بعد از این .همانطورکه دلم می خواهد خودم را دوست داشته باشم .

دوست داشتم پست مبسوطی بنویسم برای این سالگرد و سالگرد دیگری که تقارن دارد با همین تاریخ. ولی نشد ..حسی می خواست که نبود.

راستش امروز در یکی از گردنه های سخت زندگی ایستاده ام که گذر از آن حوصله و انرژیم را به تمامی می بلعد.

آدمهای شریف

2011-01-09T23:38:00.000-08:00

احساس من نسبت به آدمهای شریف ترکیبی از عشق و بیزاری بوده .همیشه دوستشون داشتم خیلی .شریف بودن به نظر من یک صفت ناب غیر اکتسابیه . تو اگه شریف بدنیا نیومده باشی هزاری هم خودتو بکشی نمی تونی شریف باشی .تهش می تونی آدم خوبی باشی.

یکیش خود من .همه عمرم سعی کردم ادای آدمهای شریف رو در بیارم .ولی نبودم .جاهایی هم که نا خواسته شبیه آدمهای شریف به نظر رسیدم , از بی عرضگیم بوده یا سرعت عمل کافی نداشتم که پاچه ورمالیدگی ته وجودم رو بروز بدم .اینا رو گفتم که بگم سوتفاهم نشه من خودم هیچ رقمه تو این دسته از آدمها جا نمی شم.

.ولی بیزاریش اینه که این آدمهای شریف اکثریت قریب به اتفاقشون که من باهاشون سر وکار داشتم یه جور اینرسی عجیب تو وجودشون دارن یه جور محافظه کاری که ظاهر شیک و مطبوعی داره ولی باعث میشه همیشه دست به عصا راه برن چون زیاد مدلشون مدل در افتادن و جنگیدن نیست

.نزدیکترینش مثلا پدرم بود وهست که به خاطر همین اخلاقاش خیلی جاها گند زد به زندگی من و تصمیمهام. .اینش زیاد مهم نیست فکر کنم تعداد پدر ومادرهایی که به زندگی بچه هاشون گند نمی زنن در طول تاریخ از تعداد انگشتهای دست تجاوز نمی کنه.

نکته کلیدی ماجرا اینجاست که این آدما هر کاری که بکنن حتی اگه آب مثانه اشونو به شیوه شریف و محترمانه خودشون رو کل هیکلت هم خالی کنن نمی تونی چفت دهنت رو باز کنی و چهار تا حرف چارواداری بارشون کنی که حداقل دلت خنک بشه .

خلاصه اینجور آدما دور و بر من زیادن .

تابلوئه الان خیلی عصبانیم نه؟

پ.ن.آقای خاتمی به نظرم یک نمونه ملی میهنی فرد اعلا از این آدمهاست.

من سیزیف هستم از تهران آی لاو یو پی ام سی

2011-01-04T23:03:00.000-08:00

ساعت یازده ونیم شب است .بچه یک ساعت است که خوابیده.بابای بچه در دنیای مجازی دنبال دل مشغولی هایش است.

من! مادر بچه خم می شوم راست میشوم خم می شوم راست میشوم.

نه اشتباه نکنید عبادت نمی کنم .اشیایی را که در سراسر خانه پراکنده است جمع میکنم .لگوها ,مکعبهای دوست داشتنی, مداد رنگی ها ,عروسکهای کوچک انگشتی,قابلمه ها و ماهیتابه های اسباب بازی, قابلمه ها و ماهیتابه های غیر اسباب بازی,چرخ ماشینهایی که از جا کنده شده اند و....

کار بیهوده ای است .اما من به این کار بیهوده معتادم. دلیلش ساده است دوست دارم خانه مرتب باشد .حتی وقتی همه خوابیم یا شاید بهتر است بگویم, حداقل وقتی همه خوابیم .

چرا که با دمیدن صبح وبیدار شدن جادوگر کوچک خانه (چون جادوگر کوچک ما بسیار سحرخیز هم هست)به طرفه العینی همه اشیا دوباره در خانه پراکنده خواهند شد.

ای اروح شبانه خانه ما خوش به حالتان که در خانه ای مرتب زندگی می کنید.

داستانک لحاف

2010-12-26T03:48:00.000-08:00

تازه ازدواج کرده بودند.شبها پیچیده به هم میخوابیدند.لحاف بزرگ و دست وپاگیر بود.با هم می خندیدند به ادمهای بی فکری که لحافهای بیهوده بزرگ می دوختند.

چند سال بعد همان لحاف بود هنوز .هر کدام یک گوشه تخت می خوابید.لحاف کوچک شده بود انگار . هر کدام به طرف خودش می کشیدش کم می امد.در دل فحش می دادند به ادمهای بی فکری که لحافهای کوچک می دوختند.

2010-12-21T03:18:00.000-08:00

باردار که شدم بعضی ها از خوبی های مادر شدن گفتن. از احساست وقتی بچه برای اولین بار می خنده از احساس اولین مامان شنیدن از شوق اولین باری که با دست کوچیکش دستت رو میگیره و تاتی تاتی می کنه.

بعضی ها از بدیهاش .از بی خوابی هاش .از مریضی بچه ,از دندون در اوردنش. کار نکردن شکمش

ولی واقعیت وحشتناکی وجود داشت که هیچ کس بهم نگفت.

هیچ کس نگفت وقتی مادر میشی آسیب پذیریت در برابر همه بچه های دنیا در عددی به توان میلیون ضرب میشه.

هیچ کس نگفت که وقتی مادر میشی فقط مادربچه خودت نیستی . مادر همه بچه های دنیا میشی .مادر همه فالفروشها و گلفروشهای سر چهارراه.مادر همه بچه های مواد فروش..همه بچه های کتک خورده .همه بچه های معلول. بچه های پرورشگاهی. بچه هایی که مادرهاشون زندانین . بچه هایی که توی زندان به دنیا میان .

هیچ کس نگفت خندیدن برای یه مادر توی دنیا با اینهمه بچه تنها چقدر کار سختیه.

اعدام

2010-12-07T23:15:00.000-08:00

شهلا جاهد اعدام شد .نمی دونم چرا من باورم نمی شد اعدامش کنن.

حالا هر چی! اعدامش کردن اونم مرد دیگه .مثل همه که یه روز میمیرن .ولی چیزی که هست, باعث شد دوباره بحث اعدام تو این وبلاگستان باز بشه و هر کی از ظن خودش یه چیزی بگه .

.مهمترین دلیل من برای نوشتن درباره اعدام البته اینه که خیلی گیجم و نمی تونم خیلی خوب تصمیم بگیرم که مخالفم یا موافق .فکر میکنم شاید در روند نوشتن یک مکاشفه ای در من اتفاق بیافته و بتونم یک ور ماجرا رو بگیرم .

البته اون دو سه تا دوستی که از قدیم موندن شاید یادشون بیاد که من قبلا ها موافق اعدام بودم .اینهم پستیه که از روزهای جوونی مونده و مدرک حرف بالا .

ولی یه اتفاقی افتاد که من ترسیدم از اعدام کردن آدمها .این تحول یه جور باور نکردنی افتاد .اینهمه تو دنیا فیلم ساختن و داستان نوشتن که ذهن آدمها رو نسبت به خشونت پشت این مجازات روشن کنن ولی من یکی خداوکیلی روشن نشده بودم تا جمهوری اسلامی نا خواسته و درست وقتی می خواست نتیجه عکس بگیره روشنم کرد.(کلا همه کارهاشون اینجوریه ,نتیجه عکس میده)

همین یکی دو سال پیش بود که ماجرای جمع آوری اراذل و اوباش راه افتاده بود و ملت رو جمع می کردن آفتابه آویزون می کردن از گردنشون و بعدش هم یه چند تایی رو دار زدن این وسطها .تلویزیون جمهوری اسلامی که اون وقتها انقدر تحریم نبود و هنوز بعضی وقتها نگاش می کردیم یه فیلم پخش کرد از این اراذل و اوباش .یه آدم گنده بد ترکیب بود از اینها که سر و صورتشون پر جای قمه است .یه ارذل و اوباش تموم عیار از اینا که تو خیابون می بینی از ترس می ری اونور که تنه اش به تنه ات نخوره.یه دختری هم اون وسط ( با صورت شطرنجی) می گفت به من تعرض کرده یکی می گفت قمه زده .خلاصه همه چی جمع بود که تو یک ذره هم دلت نسوزه و بعدش هم پاشی بگی آره ببرین اعدامش کنین این مردک فلان فلان شده رو....

نمی دونم چی شد .یکهو من احساس کردم نمی شه . حتی همین مردک قمه کش متجاوز به ناموس ,رو هم نمی تونم رضا بدم .فکر کردم حتی خود من باشم اونی که بهم تعر ض شده ( چون اینجور وقتها خودم رو میذارم جای کس و کار مقتول یا خود قربانی اگه هنوز زنده باشه).فکر کردم نمی تونم ,هیچ رقمه نمی تونم فتوا بدم که برن این آدم رو بکشن .فکر کردم این راهش نیست ...

یک چیزی تکون خورد اون روز تو دلم ..نمی تونم بگم که مخالف اعدام شدم .از اون موقع تا حالا هم ترجیح دادم هیچ وقت اظهار نظر نکنم .فقط فهمیدم که من اینکاره نیستم و امیدوارم که نیاد اون روز هرگز در زندگیم و دور باشه از زندگی همه .فهمیدم اگه من جای صاحب حق قصاص وایستم حتما از این حق می گذرم ولی این رو نمی تونم به کس دیگه ای دیکته کنم .نمی تونم برم از یکی دیگه تو این جایگاه بخوام که بگذره.

تا همین چند وقت پیش که اون خبر رو خوندم راجع به بچه سه ماهه که باباش آزارش داده بود یا اون دختر بچه 11 ساله که همه قصه اش رو میدونین و تکرار کردن نداره . دوباره خیلی به هم ریختم.

می فهمم وقتی فرناز میگه با ابزار خشونت نمی تونی بری به جنگ خشونت .

ولی بالاخره جلوی اون خشونت اولیه رو یکجوری باید بگیری یا با خشونت و ترسوندن یا با شعورمند کردن..

آره منم راه دوم رو ترجیح میدم ولی چقدر باید بذاری پشت تربیت یک ملت که پشتوانه فرهنگی وفکریشون بستر سازی بشه؟

بیست سال , سی سال , چند سال ؟

تازه این مال مملکتیه که دولتش داره همگام با فرهنگسازی کار میکنه .داره کمک میکنه که خشونت ریشه کن بشه .تو مملکت ما که داره راه عکس میره و فرهنگ خشونت رو ترویج میکنه .چقدر تو این مملکت طول میکشه . چند نسل ...

بعد فکر میکنی تو این چند نسل چقدر بچه , چقدر زن , چقدر آدم قربانی میشن ...

چیزی که من می گم:

فرض رو بر این می گیرم که یک جامعه در حال توسعه است مثل ما.که مردمش هنوز ارتقا فرهنگی پیدا نکردن و انقدر شعور مند نشدن که خشونت درون خودشون و توی جامعه رو بلد باشن به شکل شعور مندانه ای مهار کنن.ولی جامعه در مرحله رشده .دولت یا سازمانها دارن در بستر مناسبی مردم رو آموزش میدن و امید میره که تا 10 یا 20 سال دیگه نسل سالمتری به لحاظ روانی پرورش پیدا کنه و اون نسلهای ناسالم قدیمی هم یاد بگیرن مثل آدم رفتار کنن.

تو این 10 یا 20 سال به نظر من وجود یک عامل بازدارنده مثل ترس ناشی از اعدام لازمه که خشونت نهادینه شده درون جامعه رو مهار کنه

پ.ن. نمیخوام وارد بحث عدم کفایت قوانین جزایی و مسخره بودن مجازاتهایی بشم که تو ممکلت گل وبلبل ما رایجه .فرض رو بر این میگیرم که این مملکت یک دم و دستگاه قضایی درست و درمون داشت که به جای روزنامه نگار و دانشجو یقه دزد و قاتل و کودک آزار رو می چسبید ..

پ.ن2بدینوسیله از صبوری خوانندگانی که تونستن این متن طولانی رو تا آخر بخونن تشکر میکنم چون خودم اصلا حوصله خوندن متن به این بلندی رو ندارم.

پ.ن.3. من با اعدام شهلا جاهد مخالف بودم اونهم بعد از 8 سال.

مادر چلمنگ

2010-12-05T00:20:00.000-08:00

ای پدر و مادرهای فرهیخته خوب شهر
لطفا شما که خیلی گوگوری مگوری هستید و بلدید از روی کتابهای پیاژه و با دستور العملهای آقای هولاکویی و آقای سلطانی بچه ها تون رو تربیت کنید .میشه به من بگید وقتی صبح دارید حاضر میشید که بیاید سرکار و درهمین حال سعی میکنید صبحانه دخترتون رو بدید و پمپرزش رو عوض کنید اونهم در جهت همکاری با شما لباسهای توی کمدش رو به وسط هال ,ظرفهای توی کابینت رو به وسط پذیرایی منتقل کنه بعد جعبه خرما رو برگردونه .چاییش رو بریزه رو میزش , مداد رنگی رو بکنه توی چایی و بماله به سر وصورتش و کاغذ دیواری رو بگیره بکنه !!!!!!!!چه واکنشی نشون میدید.
واکنشهای من به ترتیب: عزیزم لباسها تو نریز این وسط کثیف میشن.
دخترم ظرفها که جاش اینجانیست..
باران خانوم بیا بریم صبحانه بخوریم.
(با تحکم)باران ! دست نزن.
(با عربده)باران !کاغذ دیواری رو نکن.....
(با گریه)یکی بیاد این بچه رو ببره.کی میرسم سر کار یه خورده استراحت کنم..

پ.ن.لازم به توضیحه که باران همیشه اینطور نیست .بیشتر وقتها آرومه. ولی امان از وقتی که شیطنتش گل میکنه .من واقعا یک مادر چلمنگ هستم:(

نفرت

2010-11-30T00:40:00.000-08:00

الان تو گودر یه مطلب خوندم درباره یک پدر معتاد که به بچه 3 ماهه اش تجاوز کرد و کل شکم و اجزای جنسی بچه نابود شده و کلی عوارض هم تا آخر عمرش باهاش میمونه .تو همون پست نوشته که باباهه احتمالا به چند ماه زندان محکوم میشه حداکثرش....

در این لحظه متنفرم از همه آدمهایی که با اعدام مخالفن .آخه میدونی بچه سه ماهه یعنی چی؟آخه این جونور بی شرف رو فقط باید اعدام کرد.

مطمئنم که خدا خیلی وقته مرده یا اگه نمرده این دنیا و مردمش رو ول کرده و رفته .

پ.ن. متاسفم که پست تلخیه ولی الان حالم خیلی خیلی بده .دلم میخواد سرم رو بکوبم به یه جایی....

اسطوره دندان خرگوشی عزیز

2010-11-28T00:16:00.000-08:00

آقای فردی مرکوری عزیز

این نامه کمی دیر نوشته شده . .یادمه که اولین آشنایی من با شما بر می گرده به بیست سال پیش. فکرمی کنم که تازه مرده بودین. خونه خاتونک اینها که بعد از پدرم حق بزرگی در شکل گیری سلیقه موسیقیایی من بر عهده داره یک شو از شما دیدم که اصلا خوشم نیومد .

چه انتظاری داشتید از یک دختر چهارده ساله با یک ذهن به شدت ساختارمند که تو خونه ای بزرگ شده بود که غیر از موسیقی کلاسیک و سنتی هیچ موسیقی دیگه ای توش به رسمیت شناخته نمی شد .

اون موقع ها هنوز ساختار ها و پیش فرضهای اخلاقی برای من خدا بودن .

ته دلبستگیم تو موسیقی هم بیتل ها بودند با اون قیافه های محجوب و خجالتی و کمی نزدیکتر فریدون فروغی و فرهاد .معلوم بود از این مردک پشمالوی بزک کرده که لخت رو صحنه بپر بپر می کرد هیچ خوشم نیومد حتی اون اپرای دوتایی بارسلونا هم که دوستش داشتم نتونست کمکی به رابطه ما بکنه. بدتر ازهمه اینکه از ایدز مرده بودی و هم جنس باز بودی . اون شق سخت گیر ساختار مند قضاوتگر ته ذهنم گفت اه چه خوب که مرده اصلا .

هنوز خیلی مونده بود که بفهمم ساختار شکنی چقدر درد داره و چقدر سخته .خیلی مونده بود که یاد بگیرم دنیای جنسی ادمها چه دالان تودرتوی پیچیده وغیر قابل درکیه و خیلی خیلی سال مونده بود تا یاد بگیرم قضاوت نکنم .

همینطور از شما خوشم نیومد و نیومد و موند تا سالها بعد که همه ساختار ها شکستن وهمه چهارچوبها به هم ریختن . معنی همه چی عوض شد .ولی هیچ وقت دیگه فرصتی پیش نیومد که من وشما با هم بیشتر آشنا بشیم .شما همون مردک مزلف , از خود متشکر و مسخره موندی تو ذهن من..همه اش تقصیر من نبود خدا وکیلی . آخه شما که مرده بودی من هم سرم شلوغ بود چیزهای زیادی بود که باید از زندگی یاد می گرفتم .نسل ما خیلی از زندگی عقب بود سالهای زیادی از زندگیمون رو چیزهایی بلعیده بود که شما به عمرت اسمشون رو هم نشنیده بود . . فکر کن وقتی کنسرت ویمبلی رو 14 جولای 1985 برگذار کردی ما احتمالا اینجا پشت پنجره ها مون پرده های کلفت می چسبوندیم که شبها نور بیرون نره صدام بیاد بمباران کنه ما رو بکشه.

برای همین من از کجا می تونستم بفهمم راپسودی بوهمیا چه شاهکاریه و چه سر و گردنی بالاتر از همه آهنگهای دوران خودش .

به هر حال الان خیلی از اون روزها گذشته .الان دنیا عوض شده .اسطوره ها مردن .زنده هاش هم دیگه اسطوره نیستن. با این حساب فکر کنم بد هم نشد به موقع مردی وگرنه تو هم الان پشم وپیلت ریخته بود دیگه.

.به هر حال خواستم بگم که الان خیلی دوستتون دارم وسر تعظیم میارم برای زندگی و مرگ دردناکی که باعث شد هیولای ایدز از سایه بیرون بیاد و همین زندگی آدمهای زیادی رو بعدها نجات داد.

ماندن یا رفتن

2010-11-20T04:23:00.000-08:00

چرا هنوز نرفتم:

1-تنبل بودم.یعنی اگر یک کسی پیدا میشد که یک پذیرشی ,مهاجرتی ,ویزایی رو درسته و بی دردسربه همراه یک پول قلبمه میذاشت توجیبم یحتمل رفته بودم.

2-حس وطنپرستی داشتم.از استادهام وکسانی که پرهیب استادی داشتن اطرافم و می دونستم که می تونستن رفته باشن و راحت زندگی کنن خجالت می کشیدم .فکر می کردم باید بمونم و خدمت کنم.

3-کلا نوستول خونم بالاست.یعنی کافیه یک هفته از این مرز پرگهر دور بشم تا یاد جوبهای ولیعصر و دیزی زیر پله خیابون تختی و قورمه سبزی مامان و ....خفه ام کنه.

4-دنبال نیمه گمشده ام می گشتم و فکر می کردم همین دور بر باید باشه.دلم نمی خواست راه دور برم.

5-وابسته بودم به دوستها و خانواده ,مردمی که فکر می کردم همزبون منن.دلم می خواست جایی زندگی کنم که خاطرات گذ شته ادمهاش شبیه من باشه .وقتی میگم پاچه خواری که تو هیچ لغتنامه ای نوشته نشده مجبور نباشم توضیح بدم. وقتی میگم پناهگاه بدونن یعنی چی. .اونطرف ماجرا هم بود .دوست نداشتم جایی زندگی کنم که ادمهاش از گذشته ای حرف بزنن که من توش سهمی ندارم .(این احساس رو وقتی سریالی مثل هاو آی مت یور مادر رو میبینم حس میکنم .خیلی وقتها آدمهاش به چیزهایی می خندن که ما نمی فهمیم اینا همون خاطره هاییه که دیگه واسه سهیم شدن توش خیلی دیر)

اینها اهم دلائلی بود که ده سال پیش که می تونستم راحت تر ازینها برم نرفتم .چون نمی خوام در مورد خودم نامنصف باشم باید بگم که بار قسمت اول خیلی کمرنگتر بود .چون خیلی کارهای سخت تر دیگه رو تو زندگی بود که از پسشون بر اومدم.

چرا شش سال پیش اقدام کردم برای مهاجرت :

1-ترسیدم نیمه گمشده رو پیدا نکنم .بعد بشم یک دختر ترشیده که هر جا می خواد بره و بیاد هی از مامان و باباش اجازه بگیره و هی ملت دلشون برام بسوزه .ولی از طولانی ترین راهش اقدام کردم بسکه دلم نمی خواست برم.(خیلی جواب داد چون فورا نیمه گمشده رو پیدا کردم)

چرا حالا به رفتن فکر میکنم:

1-می خوام برم یک پاسپورتی بگیرم که واسه رفتن تا سر کوچه مجبور نباشم برم در این سفارتخونه ها دخیل ببندم و کپی تمام مدارک خودم و شوهر و بچه و هفت جدوآبادم رو ببرم ارائه بدم.

2-دلم کمی هوای تازه می خواد,دلم کمی افقهای تازه می خواد.

3-از نا امنی خسته شدم .دلم کمی امنیت میخواد.

4-از توهین خسته شدم .دلم می خواد کمی به من و به شعورم احترام بذارن

3-قاچاقی دارم زندگی می کنم .اینا همون چیزهاییه که توکا بهتر از من وهمه ما گفته .تلویزیونی که می بینم ,کتابی که می خونم , عروسی که میرم , لباسی که می پوشم ,حرفهایی که میزنم چیزهایی که فکر میکنم همه اش ممنوعه و باعث شده توی یک سوراخ زندگی کنم و از بودن در فضای بیرون بترسم .بدم نمیاد برم جایی که گاهی بتونم تو خیابون هم قدم بزنم.

4-الان یک دختر دارم.این رو بزرگ می نویسم چون همه دلایل دیگه رو تحت شعاع قرار میده. همیشه از پدر و مادرهایی که به اسم بچه هاشون و به خاطر اونها مهاجرت می کردن بدم میومده.همیشه گفتم و میگم بچه ها جایی خوشحالن که پدر و مادر خوشحال باشن.

اما :

شاید اگر پسر داشتم این احساس انقدر شدید نبود. ولی واقعا دلم می خواد دخترم رو بردارم ببرم از این خاک .دلم نمی خواد چیزهایی که من تجربه کردم تجربه کنه.فکر میکنین شوخی میکنم فکر میکنین زمان عوض شده؟نه باور نمی کنم هنوز هم خیلی وقتها تو جمع دوستهای تیتیش و آلا مد امروزیمون می شنوم که به یک دختر بچه 3 ساله میگن :وای نکن عیبه...

می خوام دخترم بره جایی که این کلمه رو نشنوه ودلم می خواد خودش رو و تموم اندامهای بدنش رو و تمام خواسته های جسم و ذهنش رو دوست داشته باشه.دلم میخواد تکه تکه بزرگ نشه مثل من ,مثل خیلی از ماها که بین خونه و مدرسه و خیابون و دوست وآشنا از هر دهن چیزی شنیدیم و هزار تکه بزرگ شدم و بهترین سالهای زندگیمون در سر در گمی ,ابهامها واین تناقضها گذشت.میخوام انرژیش رو صرف جنگهای بیهوده ای که من کردم نکنه.

از همه این حرفها گذشته سوالهای بزرگی پیش اومد که دلایل موندنم رو زیر سوال برد:

1-آیا واقعا من اینجا خوشحالم؟

2-آیا اینها واقعا مردم منن؟خیلی وقتها آدمها رو تو جامعه که می بینم ورفتارهای غیر قابل هضمشون رو ,فکر میکنم کجا ممکنه برم که انقدر با ادمهاش غریبه باشم که اینجا هستم؟اصلا بعضی وقتها حس میکنم دارن به یه زبون دیگه حرف میزنن .واقعا نمی فهمشون.

تبصره:اتفاقهای پارسال این احساس رو کمی تعدیل کرد .احساسم نسبت به این مردم بهتر شد.

3-کدوم دوستها واقعا؟تقریبا هیچ دوستی از گذشته نمونده .بیشتر دوستها رفتن . هر چند سال یکبار یک دگرگونی بطئی در جمع کسایی که معاشرت میکنیم اتفاق می افته .گروهی که باهاشون دوستیم یواش یواش میرن و ما مجبورمیشیم آدمهای جدید رو جایگزین کنیم.

اما:این اما رو بزرگ نوشتم چون بازم همه حرفهای بالا رو تحت شعاع قرار میده .بلد نیستم به خودم دروغ بگم .اگر وفقط اگر روزی بهم ویزای مهاجرت رو بدن و برم اونجا احساس کنم دلم با موندن نیست .اگر احساس کنم کفه همه امتیازاتی که به دست میارم جبران چیزهایی که جا گذاشتم رو نمی کنه هیچ چیز ,هیچ چیز نه بچه , نه بی احترامی ,نه نا امنی .هیچ چیز نمی تونه من رو به موندن اونور مجبور کنه.

وکلام آخر بدترین بخش به قول بولتس اینه که فکر میکنم نکنه اون روز بیاد اون روزی که اینهمه متنظرشیم ومن اینجا نباشم .

مدیریت

2010-10-26T04:29:00.000-07:00

امروز صبح دلم برای خودم داشت می سوخت یادم نیست چرا.فکر میکردم چقدر زن ماهی هستم من!واقعا حیف شدم رفت.این شوهرم ,اون بچه ام (کلا 14 ماهشه ها)هیشکی قدر من رو نمیدونه .من انقدر مدیر! انقدر کار درست! واسه همه چی برنامه ریزی میکنم ردیف!!! نمی ذارم آب تو دلشون تکون بخوره .واقعا که .میبینی چقدر قدر نشناسن!!!خلاصه که حالم اساسی گرفته بود.

بعد سر ظهر وضعیت جسمی منقلب شد واوضاع بی ریخت شد.با خودم فکر کردم زنیکه 34 سالته! الان 20 ساله این عادت مکرر ماهانه هر ماه غافلگیرت میکنه ,تو شرکت, تو ماموریت, تو سفر, تو مهمونی.قدرتی خدا تو این بیست سال نتونستی برنامه فیزیولوژیکی بدن خودت رو یادت نگهداری بعد انقدر هم ادعات زیاده و طلبکاری .اونوقت دلم برای شوهر وبچه ام سوخت که همچین زن ومادر بی کفایتی دارن .باز هم حالم گرفته شد اساسی!!!

مبارک

2010-10-19T01:50:00.000-07:00

دوستم! بچه تب کرده ,من باید امروز برم ماموريت,قسط ها عقب افتاده همین امروز فرداست که به ضامنها زنگ بزنن آبرومون رو ببرند.جمعه مهمون داریم نمی دونم چی درست کنم .نتونستم مهر وزار امور خارجه رو برای این سابقه کارها بگیرم.کلا اوضاع عجب قاراشمیشه.

ولی خوب جا داره از این تریبون از تو به خاطر اینکه 37 سال پیش تو همچین روزی به دنیا اومدی تا من امروز بتونم به خاطر همه این فلاکتها بهت غر بزنم تشکر کنم .فقط سعی کن سالهای بعد تو روزهای بهتری بدنیا بیای.

به هر حال هنوز دوستت دارم و تولدت مبارک.

گودر

2010-09-28T06:18:00.000-07:00

سخت ترین کار در جهان هستی اگه گفتید چیه؟
پاسخ: توضیح دادن اینکه گودر دقیقا چیه برای کسی که حتی نمی دونه وبلاگ چیه.

ملت جوگیری که ما هستیم

2010-09-15T00:18:00.000-07:00

می خواستم بگم انقدر جو گیر نباشیم .انقدر قهرمان الکی درست نکنیم .انقدر همه چی رو سیاسی نکنیم.

مهران مدیری خدای طنز تلویزیونیه .من خیلی قبولش دارم .سریال قهوه تلخ رو هم بخریم.چون خوبه یاد بگیریم برای چیزهایی غیر از روسری ولاک و تاپ و عطرو موبایل و پلی استیشن , برای مقولات فرهنگی هم پول خرج کنیم و مهمتر از این بخریم تا از تولیدات هنری خصوصی حمایت کرده باشیم .یحتمل آخر و عاقب خوبی داره اینکار...

ولی خدا وکیلی کمپین حمایت از مدیری به خاطر سیاسی بازی و اینها راه نندازید .اگر قهوه تلخ از تلویزیون پخش نشد هیچ دلیل سیاسی نداشت فقط تهیه کننده با تلویزیون سر مبلغ به توافق نرسیدند.مهران مدیری نرفته بود دست بوس کذایی خیلی خوبه دمش گرم ولی تو این یکسال خیلی هنرمندهای دیگه فنا شدن که کمپین براشون راه نیافتد منهم نشنیدم که بلایی سر مهران مدیری اومده باشه سر نرفتنش .وانقدر قبولش دارم که خیر رفتن افطاری فرمایشی و تقدیم سریالش و تقاضی بخشش وام و لاغیر رو باور نکردم ولی..

کمپین راه انداختن هم خوبه ولی نه هی الکی پلکی .

بابا قهرمان سازی نکنید شما رو به جدتون.

روسیاهی واین حرفها

2010-09-13T04:16:00.000-07:00

اصولا آدم عجولیم .برای همین خیلی وقتها زود قضاوت می کنم .کلا درست به دلیل همین صفت گندهای زیادی می زنم که الان حوصله ندارم بهشون بپردازم .

این مقدمه رو حمل کنید بر عذرخواهی بنده درباره قضاوت عجولانه ام درباره کتاب دگرگونی هم شما خواننده عزیز هم آقای میشل بوتور که خوشبختانه اینجا رو نمی خونه .

ما این کتاب رو نه فقط تا آخرش خوندیم بلکه حظ وافر بردیم و از تموم شدنش بسیار غمگین شدیم و اکیدا توصیه می کنیم این کتاب رو بخرید و بخونید.

استمداد:خدا وکیلی کسی میدونه چرا کلا بخش کامنتدونی من پریده ؟؟؟

اداب انتخاب کتاب

2010-08-25T02:09:00.000-07:00

وقتی می ریم کتابفروشی معمولا با قبله عالم دعوامون میشه .من معمولا کتابها رو از رو نویسنده هاشون انتخاب میکنم.یا تعریفی که شنیدم ولی خیلی وقتها هم میخوام سعی وخطا کنم نویسنده های جدید بشناسم و از این ماجراجویی ها.معمولا هم کتابهایی که شانسی میخرم مزخرف از آب درمیان. قبله عالم هم کلی همونجا غر می زنه .میگه نه این خیلی کسل کننده است یا نه شبیه پاورقی هاست یا نثرش مال عهد دقیانوسه یا ترجمه اش بده و....

و این یک جدال نابرابره چون کتابهای خودش معمولا خیلی خفنه یک چیزهایی تو مایه چیزالیسم در بستر توتو کراسی . که من عمرا سر در نمی آرم.بعد با هم کل کل می کنیم .معمولا به هر ترفندی متوسل میشه حتی اینکه پول نداریم همه اینها رو بخریم .

خلاصه اگه دیدین یک زنی و شرهری تو کتابفروشی دارن گیسهای همدیگه رو میکشن بدونین ماییم.

تازگیها که بچه به جمعمون اضافه شده اوضاع بهتره چون معمولا یا بغل یکیمونه یا یکی بالاخره باید حواسش بهش باشه .اینطوری نوبتی کتاب انتخاب میکنیم.معولا هم آخر سر من میرم پای صندوق حساب میکنم و قبله عالم هم تا توی ماشین و حتی گاهی توی خونه از کتابهایی که خریدم باخبر نمیشه اونموقع هم که کار از کار گذشته.

هفته قبل رفتیم شهر کتاب نیاوران بیشتر به هوای بچه که براش کتاب بخریم .منهم یک چند تا کتاب خریدم یکیش هم دگرگونی نوشته میشل بوتور .پشت جلد هم توضیح داده جز رمانهای مدرن بوده وداستان کشمکش درونی مردی که بین زنش تو پاریس ومعشوقه اش تو رم گیر کرده و قس الهذا...

تا تو ماشین نشستم قبل عالم گفت : واسه چی اینو خریدی این از این رمانهای توصیفی کشداره ..

منهم قیافه ادمهای چیز فهم گرفتم. گفتم خودم میدونم...
قبله عالم در اومد که عمرا اگه بتونی تمومش کنی....

خلاصه جونم براتون بگه کتابه یک کوفتیه که باورتون نمیشه نویسنده رفته نشسته تو قطار و تمام جزییات رویه صندلی و قاب پنجره و نخ جوراب کشیش روبرویی وآستر پالتوی زن بغلدستی و نوع طلای حلقه مرد پیره و عرض چمدون بالایی و ارتفاع درختی که از جلوش رد میشن و ضخامت نون ساندویچ غذاخوری وغیره رو سر حوصله نوشته.به خدا اگه اگزجره کنم .

حالا از یکطرف کلا نصفه گذاشتن کتاب و فیلم از نظر من بی ناموسی تلقی میشه که هیچ ,اینوسط بحث رو کم کنی واین حرفهام هست دیگه..

همه اینهارو گفتم که بگم خدا وکیلی نرید 5000 تومن بدید این کتابه رو بخرید .

...

2010-07-25T02:17:00.000-07:00

می شینم روی کارتون باز نشده توی خونه جدید , نگاه می کنم به اینهمه کارتون , کمد , تخت , میز و بقچه باز نشده .وفکر میکنم چی شد اون دختر که دلش می خواست همه زندگیش سه تا چمدون باشه که هر وقت خواست ورشون داره و دل بکنه وبره .از کی من شدم این زنی که اینهمه اشیای بیهوده دور خودم جمع کردم که مثل میخ من رو کوبیده به این زندگی؟

من و جعفری و گشنیز

2010-07-21T04:47:00.000-07:00

در زندگی زنانه من مشکلی هست .من گشنیز و جعفری را از هم تشخیص نمی دهم .ولی شکل کلی جعفری و گشنیز را می شناسم .برای همین وقتی می خواهم گشنیز بخرم جوری نسبت به بساط سبزی می ایستم که دور از آن سبزیجات نابکاری باشم که به طرز نا شایستی شبیه هم هستند و به فروشنده می گویم: لطفا یک دسته گشنیز بده . ولی گاهی وقتها این کلک نمی گیرد و بساط سبزی فروش کلا یک وجب بیشتر نیست و هر ور که بایستم یکی از این سبزیها جلوی دستم قرار میگیرد در این حالت اگر دست بر قضا گشنیز درست همانی باشد که جلوی دستم است .فروشنده می گوید : خانم جلوی دستتان است .ومن با قیافه حق به جانب یک بانوی خانه دار می گویم : ای وای ندیدیم .
به همین سادگی
تا به حال چند نفر را دیده بودید که برای خریدن یک بسته گشنیز ناقابل این همه معادله موازنه کند؟

جلبک

2010-04-12T03:15:00.000-07:00

توی شرکت شرط بندی کردند سر بازی بارسا و رئال .من سر بارسا شرط بستم به انضمام 8 نفر دیگه.بعد بارسا برد.بعد گفتند خوب حالا چکار کنیم .رای گرفتند .بسیار دموکراتیک .قرار شد بین 8 نفر قرعه کشی بشه که پول شرطبندی رو کی برداره.من بردم.!!!!

ديدم ضایع است پولش رو تنها بخورم دادم بستنی خریدن برای کل گروه مهندسی. 30 تومن هم تهش موند که می خوام برم چرم مشهد امروز واسه خودم کیف پول بخرم.

مشکل اینجاست که حالا هر کی تو شرکت منو می بینه شروع می کنه اظهار نظرهای تخصصی درباره

بازی فیلان و مربی گری بیسار ومن نمی تونم بگم که خدا وکیلی دانش من درباره فوتبال از جلبکی بیش نیست ....

فلاکت

2010-03-14T01:44:00.000-08:00

فکر کن صبح کله سحر ,آفتاب نزده بچه ات رو بذاری, پاشی بری سوار هواپیما بشی بری اون سر مملکت, تا شب تو کارگاه خاک بخوری , با پيمانکار و مشاور و کارفرما سر و کله بزنی .بعد ساعت 9 شب خسته و درب وداغون تو فرودگاه منتظر پرواز نشسته باشی. دو تا از برادران با چهره های نورانی و محاسن و پیراهن رو شلوار وسایر ملزومات جلوت نشسته باشند.پيرو فرمايشات رهبر که از تلويزيون سالن در رابطه با جايگاه زن پخش میشه یکی به اون یکی بگه: ببین این زنها وقتی می بینن برای رسیدن به يک موقعیتی در جامعه مجبورن بیشتر از مردها تلاش کنن همین نشون میده که یک چیزی کم دارن! باید کمبودشون رو قبول کنن. دیگه داد و قال درباره برابری معنی نداره.
اونوقت شما باشی سرت رو به کدوم ديوار می کوبی؟

جفنگ

2010-03-01T23:26:00.000-08:00

بدون ایراندخت هم می شود زندگی کرد همانطور که بدون شهروند بدون هفت بدون همه فیلمهای توقیف شده همه کتابهای سانسور شده زندگی کرديم.اینها مثل بچه هایی هستند که به دنیا می آیند و کشته می شوند اما هر چه باشد چند صباحی زیسته اند.دلم برای بچه هایی که زاده نمی شوند بیشتر می سوزد . برای کتابهایی که نوشته نمی شود برای فیلمهایی که ساخته نمی شود , مجله هایی که هرگز منتشر نمی شود و حرفهایی که خورده می شوند و هرگز بر زبان نمی آيند.

اندر باب نبود دماغ

2010-02-28T01:49:00.000-08:00

دخترک سرما خورده ,شب تا صبح نخوابیده .دماغش گرفته و نفس نمی تواند بکشد.لابد با اون عقل هفت ماهه اش فکر می کند دیگر ته بد بختی است که آدم دماغش بگیرد. بیچاره نمی داند که این دنیای فیلان بلاهایی سر آدم می آورد که یاد می گیرد به جای دماغ از 10 جای دیگر نفس بکشد.

تراژدی

2010-02-16T22:38:00.000-08:00

در زندگی دو نوع تراژدی وجود دارد: بدست نیاوردن آنکه دوستش داریم

و بدست آوردن آنکه دوستش داریم.

اسکار وايلد

زهرخند

2010-02-11T10:59:00.000-08:00

از حضور غرور آفرين و چشمگير اتوبوسها در جشن حماسه 22 بهمن که تعدادشان از سبزها و غیر سبزها بيشتربود تشکر می کنم

مقام معظم
:)

هانا آرنت

2010-02-09T01:50:00.000-08:00

در مجله ایراندخت این هفته پرونده ای هست درباره هانا آرنت و در این پرونده مقاله ای هست که دارم به مغزم فشار میارم که اسمش رو به یاد بیارم و لی نمی تونم . مجله هم الان در دسترسم نیست متاسفانه .

به هر حال در بخشی از مقاله مزبور به تفاوتهای حکومتهای ديکتاتوری(جبار) و حکومتهای توتاليتر (تمامیت خواه)-من تا حالا فکر می کردم این دو تا یکی هستند-اشاره کرده که خیلی جالبه.

به نظر هانا آرنت نشانه های اصلی حکومت توتاليتر تنهایی ,ايدئولوژی و وحشت هستن.به طور خلاصه يک ديکتاتور که نمونه بارزش میتونه پينوشه یا همين شاه فقيد پهلوی باشه روابطش با مردم از این قراره: به من کاری نداشته باشید ,بگذاريد من با مملکت هر کاری دلم خواست بکنم دزدی کنم ,بچاپم, مملکت رو نابود کنم . شما هم تو زندگی شخصیتون هر کاری دلتون خواست بکنید .تا وقتی به پر وپای من نپيچید من با شما کاری ندارم.

اما يک حکومت توتاليتر ايدئولوژيک بر خورد می کنه ِيعنی :به همه چیز کار داره فرقی هم نمی کنه که شما باهاش کاری داشته باشید يا نه. جدای از سیاست و اقتصاد وسایر اموری که مطابق سلیقه خودش رفتار میکنه اين سليقه رو در زندگی شخصی مردم اعم از ازدواج , مذهب , کار,تفريح , معاشرت و ... اعمال میکنه و هیچ تمرد و انحرافی رو از سبک و نظر خودش تحمل نمی کنه.و طبیعتا برای کنترل مردم سیاستهایی رو اعمال می کنه که از جمله اونها منزوی کردن مردم و ایجاد فضای ارعاب و وحشت عمومی هست.

اين ملت بی گودر

2010-02-07T04:52:00.000-08:00

سر کار پشت کامپیوتر دارم گودر را بالا پایین می کنم .یک شیردآیتمز می خوانم دلم می گیرد و چشمانم پر از اشک می شود.همکار روبرویی صدای فرت فرت بالا کشیدن دماغم می شنود ولی .به روی خودش نمی آورد.

آیتم بعدی را که می خوانم به سختی جلوی قهقهه زدنم را می گیرم از خنده می لرزم و چشمانم باز پر از اشک شده .حالا دیگر توجه بیشتر همکارانم جلب شده .ولی از انجا که تنها خانم جمع هستم رویشان نمی شود بپرسند که چه مرگم است..

سرم را بلند میکنم وبا نیش باز سری تکان می دهم که یعنی خبری نیست... و دوباره مشغول می شوم و رها می کنم اين مهندسين عزيز را که به حیات بی دغدغه اشان در دنیای بدون گودر ادامه دهند

زنانی که من نیستم

2010-02-03T11:46:00.000-08:00

در پستوهای ذهنم زن سودایی سی ساله ای می چرخد
وآوازهایی می خواند سودایی
آوازهایی که آرزوهایی پنهان در من بیدار می کند
آرزوهایی که دیریست در صندوقچه عصمت و نجابت خاک می خورند

در پستوهای ذهنم عاقله زن سی ساله ای سنگین گام بر می دارد
و زنهار می زند مدام
زنی که سایه مادرم است و مادر بزرگم ومادر مادر بزرگم
وهمه زنانی که بار دهشتناک گناه و نصیحت را عمری بر دوش کشیده اند
چون عیسی که صلیبش را

در پستوهای ذهنم دخترک سرخوشی است که سی ساله است
اما سی ساله نمی نماید
وبر نخ نازک صبوری من تاب می خورد
و دوست دارد به اندازه تمام خنده های نخندیده عمر سی ساله ام بخندد

در پستوهای ذهنم زن روشنفکری هم هست
که قصه های زنان دیگر را گوش می دهد
وگاهی هنگام قدم زدن شعر می سراید
برای دل خودش
وبرای دلخوشی من

از رنجی که می بریم

2010-02-02T01:51:00.000-08:00

گاه در دوستی به جای می رسیم که دوستی به رنجی جانکاه برایمان بدل می شود .این زمانی است که تو و دوست دیرین در طول سالها هر یک به راهی رفته اید و ناگاه می بینی که دیگر از همه آنچه روزی به هم پیوندتان می داد چیزی به جا نمانده.انگار میکنی که دو بیگانه اید از دو سیاره که هر یک با زبانی ناآشنا با هم صحبت میکنید.گسستن بند نازک بیخاصیتی که فقط رنگ و بوی عادت و خاطره دارد کار دردناکی است .اما دردناکتر آنکه دیگری حتی به این بیگانگی و رنجی که بر هم تحمیل می کنید آگاه نباشد یا خود را به ندانستن بزند.
واقعا چگونه می توان به دوست گفت که دیگر دوست نیست؟

entreles murs

2010-01-09T13:17:00.000-08:00

در دنیا کار گردانهایی هستند که می توانند فیلمهایی بسازند شبیه کلاس(میان دیوارها) که در میان دیوارهای یک مدرسه بگذرد و کل کل های معلم باشد با شاگردانی از هر رنگ و دین و نژاد . و در آن هیچ اتفاق هیجان انگیزی نیافتد .کسی عاشق کسی نشود.کسی نمیرد,کسی رستگار هم حتی نشود .اما تو دو ساعت و چند دقیقه چشم از تلویزیون بر نداری .ساعتت را هم نگاه نکنی .وقتی تمام شد فکر کنی چه حیف که تمام شد بعد مسواک بزنی .بروی در رختخوابت دراز بکشی وفکر کنی که کارل چرا از مدرسه قبلی اش اخراج شده بود و نگران سلیمان باشی که آیا پدرش او را به مالی باز می گرداند یا نه وبه اسمرالد که چه خوب کتاب جمهوریت را خوانده بود و....هستند کارگردانهایی از این قبیل در دنیا, که ما از آنها نداریم .مثل چیزهای دیگری که نداریم البته

شبهای تهران

2010-01-04T11:25:00.000-08:00

علی بی پستی نوشته که لابد من آخرین کسی هستم که می خوانمش-بسکه بلد نیستم با گودر کار کنم و یاد هم نمی گیرم-همان پستی که گفته این شبها,شبهای سختی است که باید با دوستانمان سرکنیم با دوستانی که تجر به هایشان و دلتنگیهایشان از جنس ماست .و رنگ سبز دارد و 25 خرداد و با آنها نگردیم که حوصله موسوی و کروبی و سیاست و اختشاش ندارند.یک دوستی هم در کامنت این لینک در وبلاگ هرمس آمده نوشته که دسته بندی نکنیم خط نکشیم بین آنها که 25 خرداد را دیده اند و آنها که ندیده اند .راست می گوید شاید!ولی نمی شود.به شرافت قسم نمی شود !شاید به خاطر حفظ دوستی با همین دسته دوم است که بهتر است این روزها نبینیمشان.نمی شود این روزها با کسی که نصیحتت میکند حتی سیگاری گیراند . نمی شود ...شاید روزهای دیگری که اینها همه خاطره شده باشد بتوان دوباره نشست و هم سفره و هم پیاله شد با این دوستان غریب.اما نه این روزها ...نه باکسی که بوی خیابان نمی دهدنه با کسی که نگران کسی نیست و بعد از هر اختشاش نمی دود پشت مونیتور کذایی که ببیند کی ها می نویسند و نگران آنها باشد که هنوز چیزی ننوشته اند .

...

2009-12-23T11:51:00.000-08:00

عید که بود فکر می کردم سال 88 سالی است که همیشه به یادش خواهم داشت.با تولد کودکی که در شکم داشتم.فکر میکردم زندگیم دوباره تقسیم خواهد شد به دو نیمه .نیمه پیش از تولد دخترک و نیمه پس از آن.
اشتباه می کردم.سال 88 سالی است که همیشه به یاد خواهم داشت.با صبح 23 خرداد که روی تخت دراز کشیده بودم و گریه می کردم .نه در حقیقت سعی می کردم گریه کنم .سعی می کردم نفس بکشم .و نمی شد .در گلویم چیز وحشتناکی گلوله شده بود که باز نشد و ماند و می ماند چون هیچ وقت به خیابان نرفتم چون مشتهایم را تکان ندادم چون فریاد نزدم .چون نشستم در خانه انتظارکشیدم و اضطراب بعدش به تلفنهایتان زنگ زدم بدانم هنوز هستید یا نه بعدش خیره شدم به این کانالها و بالا پایینشان کردم و اشک ریختم....
اما حق داشتم چون زندگیم به دو نیمه تقسیم شد.نیمه پیش از 22 خرداد 88 ونیمه پس از آن...

چگونه شد که فهمیدم دارم پیر می شوم

2009-12-13T02:04:00.000-08:00

چطور شد که فهمیدم ؟خیلی ساده بود و خیلی دردناک!!!داشتم داستان عدالت در پرانتز ایزاک بابل را می خواندم رسیدم به این اسم (ماتیا گالافکوفسکایا)سرسری رد شدم بعد انگار چیزی مرا گزیده باشد .میفهمید که ؟منظورم پشه نیست که متوجه نمی شویم تا بخارد !منظور گزش چیزی شبیه زنبورکه قلبتان هم درد می گیرد!می پرسید چرا ؟چون احساس کردم نمی توانم اسم را درست تلفظ کنم و به خاطر بسپارم .مجبور شدم چند بار هجی اش کنم!آخر سر هم به سختی توانستم بخوانمش.حتی الان هم که ای پست را می نویسم مجبور شدم کتاب را بیاورم و از رویش بنویسم چون هر کاری می کنم نمی توانم این اسم را از بر کنم یا بدون نگاه کردن به نوشته تلفظش کنم؟بعد ناگهان دیدم که تقریبا با بیشتر اسامی کتاب همین مشکل را دارم !!!بازهم می پرسید خوب که چی؟اینهم پرسیدن دارد؟یعنی واقعا شما نمی دانید برای کسی که کودکیش با راسکلنیکوف جنایت و مکافات ,زادوروف داستان پداگوژیکی ,سرگئی پلاتونویج موخوف دن آرام و صدها شخصیت عجیب و غریب روسی دیگر سپری شده و در عنفوان کودکی با آن سواد کج و کوله همه این اسامی را به سهولت می خوانده و از بر می کرده دلیلی روشنتر و مبرهنتر از پیری برای این ناتوانی در تلفظ یک اسم ناقابل سراغ دارید؟
پ.ن. راستی فوتوبلاگ دخترک هم این پایین اخیرا اضافه شده!!1حکایت موشه است که تو سوراخ نمی رفت به دمش جارو بست .نکه من همین وبلاگ رو خیلی به روز می کنم حالا مال دخترک هم بر بار عذاب وجدانهایم افزوده می شود.

شما باور نکنید

2009-12-07T10:55:00.000-08:00

می خواستم بگویم نمی نویسم چون مادر شده ام وسرم شلوغ است .یا کمی افه های روشنفکرانه تر بیایم وبگویم بلاتکلیفم شبیه مادرها نیستم گیجم در حیرت بچه دار شدنم یا روضه بخوانم و بگویم دچار افسردگی بعد از زایمان شده ام شاید دلتان بسوزد و انقدر سرزنشم نکنید که نمی نویسم .
بعد از همه این فکرها آن ته مانده حیایی که در وجودم مانده اجازه نداد که این دروغها را قالب کنم .در واقع هیچ کدام اینها نیست .دخترم بچه نجیبی است که (بزنم به تخته)خوب می خوابد و در بیداری هم بچه خوش اخلاق بی آزاری است که کاری به من ندارد . اینکه بلاتکلیفم هم که تازگی ندارد دچار افسردگی بعد از زایمان هم نیستم .خوب و خوش و خرمم وروزی دو بار سریالهای مزخرف فارسی 1 را می بینم .و زوما بازی میکنم
پس هر چه گفتم شما باور نکنید یادتان باشد قبلش هم همین آدم ....گشادی بودم که هنوز هم هستم

پاهای دخترم

2009-10-19T07:50:00.000-07:00

پدرم عکسی گرفته از پاهای کوچک دخترم .خیلی دوستش دارم .مال چند وقت قبل است .وقتی دخترک یکماهه بود یا چیزی همین حدود ها .یعنی کوچکتر بود از الانش وپاهایش هم خوب کوچکتر بودند .عکس کف پاهایش است و انگشتهایش که مثل دانه های غوره کنار هم چیده شده اند .چند شب قبل خواستم بلوتوث کند برایم تا بگذارم در فوتوبلاگ دخترک.یادم رفت بریزمش توی کامپیوتر.رفتیم سفر .دزد محترمی ساعت 6 صبح از پنجره آمد تو .از بالای سر من و دخترم رد شد .پولهای من وقبله عالم به اضافه گوشی هایمان را بردو من همه اش فکر میکنم عکس پاهای کوچک دخترم الان کجاست؟

بارانی که در مرداد آمد

2009-10-06T05:24:00.000-07:00

به خاطر کمی سهم تحقیر کمتر

2009-05-26T06:26:00.000-07:00

من آدم کوچکی هستم که آرزوهای کوچکی دارد وبرای همین آرزوهای کوچک رای می دهم.

من رای می دهم فقط به خاطر اینکه چهار سال دیگر آدم حقیر تر از خودم در خیابان راهم را به خاطرتعداد دکمه های مانتوی گشاد و تیره ام که از نظر او کافی نیست سد نکند .

من رای می دهم تا چهار سال دیگر آدمهایی تنگ نظر تر و حقیر تر از خودم در فرودگاههای دبی و آذربایجان و ده کوره ها ی دیگر به بهانه امنیت, لباس از تنم در نیاوردند.

من رای میدهم تا در چهار سال دیگر حداقل سالی یک فیلم قابل دیدن باشد که به بهانه آن بتوانم راهی به سمت سینما کج کنم .

من رای میدهم تا چهار سال دیگر کسی حقیر تر از من به نام من در مجامع یبن اللملی باعث تحقیر من نباشد .

من رای میدهم تا هر روز مجبور نباشم برای خواند پیش پا افتاده ترین خبرها همه فیلتر شکنها را جستجو کنم.

من رای میدهم شاید در چهار سال دیگر مجله هفتی باشد که به ذوق آن سر ماه دم روزنامه فروشی بایستم.

من رای میدهم تا چهار سال دیگر مجبور نباشم فاصله رو به تزاید صفر هزینه های زندگیم را با در آمدم اندازه بگیرم.

و به موسوی رای می دهم

چون گرچه به باور من موسوی اصلاح طلب نیست اما اصولگرای میانه رویی است که فاشیست نیست و برای آدمهای دیگر حق نفس کشیدن و حیات می شناسد.

من به موسوی رای میدهم چون انسان صادقی است که قول های ناممکن نمی دهد ویارکشی نمی کند.

من به موسوی رای میدهم چون باور دارم به همان 20 درصد نقاط اشتراکی که در اندیشه های من و باورهای او وجود دارد جامه عمل خواهد پوشاند

و من آدم آنقدر کوچکی هستم که برای همین 20 درصد به او رای خواهم داد.

دعا

2009-04-28T23:26:00.000-07:00

خدايا خواهش می کنم وجود داشته باش!

...

2009-04-26T05:17:00.000-07:00

اینجوری هاست که یک عکس یادت می آورد که سالهای طولانی دیدن تبت آرزوی بزرگ زندگیت بوده و الان یادت حتی نمی آيد که کی از صرافتش افتادی!!

واینجوری هاست که فکر میکنی به سالهای بین 20 تا 30 سی سالگیت که به گشتن دنبال خدا و کل کل با پدرو مادرت سر ساعتهای رفت و برگشتن وقهر و آشتی با آدمهایی سر گردانتر از خودت گذشت و حیفت می آيد برای آن همه انرژی و سالها که دود شده

و اینجوری هاست که فکر میکنی به این سال های بین 30 و 40 که به همان سرعت می گذرد و دوست داری بایستی و فکر کنی هنوز چقدر دلت می خواهد بروی تبت ...

اما عشق

2009-04-08T00:06:00.000-07:00

عشق همان تکه خیلی خیلی کوچک کیک باقی مانده در یخچال است که دوستش داری .اما وقتی من نیستم دلت نمی آید تنها بخوری و نصفش میکنی!

پرنده های مهاجر

2009-02-26T05:20:00.000-08:00

این روزها خیلی ها می روند تند تند !نمی دانم چه شد ه؟کارمندهای اداره های مهاجرت یکهو سر غیرت آمده اند انگار.

دیشب دوستی آمده بود از سالهای دور دبیرستان با یار و شریک تازه زندگیش که خیلی دوست داشتیم این دوست جدید را که آورده بود .افسوس که چند هفته ای بیشتر نیستند و انور سال تازه ,می پرند و می روند به آن قاره دور تا بیفتند در آغوش پاییز دوباره .کلی خندیدیم به این سال بی بهار و تابستانی که خواهند داشت ولی بعدش فکر کردم رفیقک مهاجرم بهار و تابستان امسالش را جایی در این مهاجرت گم میکند و منهم اورا.اولین دوستی است که رفتنش را به سختی تجربه میکنم و به تلخی .بقیه رفتند به آن کشور سرد و من امید دارم که روزی آنجا بازشان خواهم یافت .این یکی اما با همه مزاحی که کردیم من باب مزرعه و گوسفند مرینوس و بالکنی که بنشیم و چیزکی بنوشیم, میدانم که روزی که بپرد دیدنش به آینده دور می ماند وشاید هم زندگی دیگر .دایی زاده که رفتند فرق می کرد آدم فکر میکند فامیل است و جوری بند است بالاخره می شود پیدایشان کرد.

اما دوست...

بعدش رفتم توی اتاق و گریه کردم یواشکی تا غمم را با پسرک تقسیم نکنم.وفکر کردم چه فایده اینهمه زحمت برای این دوستی ها که ما کشیدیم .شانزده سال هیجده سال بیست سال اینهمه عمر با هم زندگی کرده ایم و همه همدیگر را گم می کنیم در بادکه می برد پرتمان می کند جایی .

لعنت بر....

کلی مناسبت

2009-01-14T02:06:00.000-08:00

ديروز این وبلاگ 5 ساله شد و اگه فرانکلین راجع به تولد وبلاگش ننوشته بود من مثل سالهای دیگه فراموشش می کردم.همینطور که یادم رفت ديروز 24 دی بود .پسرک! باورت میشه 5 سال گذشت.باورم نمیشه که فقط 5 ساله!!!باورم نمیشه یک وقتی بوده که تو نبودی!!!. بعضی وقتها خيلی به مغزم فشار میارم که يادم بياد دنيا قبل از تو چه شکلی بود.

پ.ن.1.قبله عالم می گفت چرا به مصاحبه من توی وبلاگت لینک ندادی؟ به روی خودم نیاوردم ولی توی دلم خندیدم و گفتم نه که حالا وبلاگ من خیلی وبلاگ معتبر پر خواننده ای هم هست ولی به حال فکر کردم قبله عالم است.بهتر است دلش را نشکنم .دودش توی چشم خودم می رود یک وقتی.!!!

ما بلد نيستيم با يکديگر همکاري و همفکري بکنيم

پ.ن.2.مخاطب خاص : راستی دوست جان شر منده می کنی .کاش نصف خوبی هایی که تو خیال می کنی من واقعا داشتم.

مخاطب نا معلوم

2009-01-10T06:19:00.000-08:00

آهای ای در راه! من آنی نیستم که تو می پنداری و نه آنکه دوست خواهی داشت که باشم .نا امیدت خواهم کرد بسیار .نگاهم که بکنی لب ور خواهی چید روزهای بسیار وقتی با موهای آشفته شانه نکرده و پاهای اپیلاسیون نکرده شلوارکی ناهمرنگ تاپ بر تن در خانه خواهم چرخید چون خوابگردان .شکلاتی خواهم خورد بی اعتنا به عقربه های ترازو.دست در دماغم هم شاید بکنم .

آروغ هم گاهی خواهم زد حتی و تو پر خواهی شد از افسردگی و مرا مقایسه خواهی کرد با مادر نیما یا زن همسایه یا چه میدانم فلان کسک . اما دست خودم که نیست همینم. و تکرار تاریخ نیز همین است بی گمان

سکوت میکنم

2008-12-31T04:09:00.000-08:00

هی تو! پسرکی که اینرا بر دیوار غزه کشیده آیا هنوز زنده ای؟

تو را می کشند ومن گناهش را بدوش پدربزرگت که زمینش را صد سال پیش به همسایه یهودیش فروخته است می اندازم و سکوت میکنم .

سکوت میکنم چون کور و کرم در هیاهوی مردانی که به نام ستمهای رفته بر تو نان میخورند . سکوت میکنم چون سایه ای خاموشم گرفتار ترافیک و نان و دفتر چه اقساط.

سکوت میکنم چون نیستم چون سالهاست مرده ام

بی ربط

2008-12-29T23:26:00.000-08:00

زمانش که برسد که شاهزاده, شاه شود کسانی که گریستن شاهزاده را دیده اند به معادن نمک تبعید می شوند.

دلتنگی

2008-12-23T00:00:00.000-08:00

گاهی مثل الان دلم می گیرد از این شهر

از این کوچه از این خیابان از این میز و از همه چهر ه هایی که نامی دارند و نسبت هایی کاذب با من

دوست داشتم برگ سبکبالی بودم می افتادم در آب جوب و میرفتم تا جایی دور گم و تنها بی هیچ نشانی

وفراموش می کردم که درختی کوچکم با ریشه های سخت .سخت ترینش پسرک مهربانی است که نگاهش رد کهنه عشق دارد هنوز.

بدون شرح

2008-12-22T05:54:00.000-08:00

آدمی زاد است دیگر گاهی مجبور می شود پستی را به دلایلی بی ربط حذف کند.

L'aube le soir ou la nuit

2008-11-20T01:27:00.000-08:00

بدترین کتابها کتابهایی هستند که تکلیفت با آنها معلوم نیست.
کتابی که وقتی میخوانی نمی خواهی زمینش بگذاری و وقتی زمین می گذاری دوست نداری دوباره برش داری!!!!!احوالات من و یاسمینا رضا و سارکوزی این روزها این گونه است.

اندر حکايت سين وشين

2008-11-16T22:34:00.000-08:00

دوساعت مونده به اومدن مهمونها زنگ میزنم به قبله عالم که سر راهش یک دونه(شير) بخره .نیم ساعت مونده به اومدن مهمونها قبله عالم وارد می شه با يک بسته(سير) .مبهوت نگاهش میکنم .از من اصرار که گفتم (يک دونه شير) و از اون انکار که گفتی (يک دونه سير) وتازه طلبکار هم هست که کلی مغازه دنبال یک دونه سير گشته چون هیچ مغازه ای حاضر نبوده يک دونه سیر بفروشه.

من نمی دونم گريه کنم يا بخندم وبدتر از اون نمی دونم با سير چطور ميشه برای لازانيا سس سفید درست کرد؟

قبله عالم که با دیدن قیافه اندوهگین من به وخامت اوضاع پي برده میگه: میدونی تو اصلا (سينت) میزنه!!!!

سخت

2008-11-16T06:28:00.000-08:00

سخت است که وسط ماموریت کاری صبح چهارشنبه ای در مهمانسرای جهانگردی بیرجند از خواب بیدار شوی و با ناباوری از یورونیوز بشنوی که اوبامارئیس جمهور شده وبی خودی ذوق کنی وشور اینهمه آدم آن سر دنیا از توی قاب تلویزیون کوچک به تو سرایت کند وکسی نباشد که شادی بی ربطت را با او قسمت کنی

آرزوی کوچک بی معنی من

2008-11-01T07:09:00.000-07:00

در این شب که ماشینی در کار نیست و نه قبله عالمی که ما را برساند آرزو می کنم این شهر خراب شده اتوبوسرانی درست و درمانی داشت و من مثل همه فیلمهای اروپایی می رفتم سوار می شدم و می نشستم پشت پنجره و از آن پشت , شهر خیس را نگاه می کردم تا خانه .

به سلامتی!!!

2008-11-01T00:18:00.000-07:00

میخوريم به سلامتيه:

به سلامتی:درخت!نه به خاطر ميوه ش, به خاطر سايه ش

به سلامتی:ديواز! نه به خاطر بلنديش واسه اينکه هيچوقت پشت ادم رو خالی نميکنه

به سلامتی:دريا! نه به خاطر بزرگيش...واسه يک رنگيش

به سلامتی:سايه که هيچوقت ادم رو تنها نميذاره!

به سلامتی:پرچم ايران که سه رنگه ,تخم مرغ که دو رنگه ,رفيق که يه رنگه

به سلامتی:همه اونايی که دوسشون داريم و نميدونن, دوسمون دارن و نميدونيم

به سلامتی:نهنگ که گنده لات درياست

به سلامتی:ز نجير نه به خاطر اينکه درازه, به خاطر اينکه به هم پيوستس

به سلامتی خيار نه به خاطر (خ)ش فقط به خاطر يارش

به سلامتی شلغم نه به خاطر (شل)ش به خاطر غمش

به سلامتی بز که با ريشش ريده به هرچی اخونده

به سلامتی کرم خاکی نه به خاطر کرم بودنش, به خاطر خاکی بودنش

به سلامتی پل عابر پياده که هم مردا از روش رد ميشن هم نامردا

به سلامتيه برف که هم روش سفيده هم توش

به سلامتيه رودخونه که اونجا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچيکو دارن...

میخوريم به سلامتيه گاو که نميگه من ميگه ما....

میخوريم به سلامتی اينه که هميشه راستشو ميگه

به سلامتی تابلوی ورود ممنوع که يه تنه يه اتوبان رو حريفه

به سلامتی عقرب که به خاری تن نمیده(عرض شود که عقرب وقتی تو اتیش میره و دورش همش اتيشه با نيشش خودش ميکشه که کسی ناله هاشو نشنوه)

به سلامتی سرنوشت که نميشه اونو از سرنوشت

به سلامتی سيم خار دار که پشت و رو نداره

به سلامتی زغال که با همه ی سياهیش رنگ عوض نميکنه

و به سلامتی غنضفر که این ایمیل رو فرستاده ولی دیگه نمی نویسه و براش مهم نیست که ما وبلاگش رو دوست داشتیم.

به دوست

2008-10-18T02:50:00.000-07:00

ما زن وشوهریم و همخانگی مان پر است از همه کسالتها و استیصالهای زندگی مشترک .

ما زن و شوهریم و زندگیمان پر است از عنادها, ترشرویی ها وغر زدنها .

ما زن وشوهریم و زندگیمان پر است از تلاقی ها وبی حوصلگی ها.

ما زن وشوهریم وهمدیگر را می آزاریم چون این رسم همخانگی است.

اما تو بهترین بخش از سهم زندگیم وصبورترین و مهربانترین و تمامترین دوست من هستی .

تولدت مبارک

کنعان

2008-10-15T00:57:00.000-07:00

کنعان به سادگی فیلم خاصی نیست .به طور مجرد که نگاهش کنی در بازه فیلمهای مبتنی بر رابطه فیلم ساده پیش پا افتاده ای هم شاید باشد .اما واقعیت این که هیچ اثر یا محصول هنری را نمی شه به طور مجرد نگاهش کرد .جدای از رابطه اثر و مولف که ملت کلی در بسط و تایید و تکذیبش داد سخن میدن معتقدم که زمان و مکان خلق یک اثر رو در نقدش باید مد نظر داشت.

جان کلام بعد از همه این کلمات قلنبه سلنبه که گفتم می خواستم بگم کنعان امروز و در سینمای ایران اتفاقی است .اتفاقی خوب .
در سینمای پر از خشونت پنهان وابتذال به شدت آشکار و سینمای فراری از نشانه شناسی ومبتنی بر این تفکر که بیننده ایرانی خر است و همه چیز را باید در فیلم فریاد زد مبادا که چیزی دور از چشم بماند

دیدن فیلمی که در ان ادمها انسانگونه با هم حرف می زنند و فیلمی که نشانه های ظریفی دارد از رازهای مگو و رابطه های پنهان آدم را شیفته می کند .
در سینمایی که فیلمهایش را یکبار هم نم توان تحمل کرد اگر فیلمی را بتوانی دوبار نگاه کنی بی آنکه ساعتت را نگاه کنی یعنی فیلم خوبی است.

و بیش از همه فیلمی است درباره سی و چند ساله ها وقصه حیرانی شان .فیلم را که دیدم فهمیدم چقدر سهم ما نسل سی ساله در سینمای این مملکت کم است

همه سی ساله های مونث اطراف من جدای از اینکه شوهرشون رو دوست دارند یا عاشق دوست شوهرشون هستند و می خوان برن کانادا یا نمی خوان برن همذات پنداری عمیقی با مینا داشتند. احتمالا یکی از دلایلی که کنعان با اقبال خانمها بیش از آقایون روبرو شده همینه.

از نکات قابل اعتنای فیلم زحمتی هست که ترانه برای این نقش کشیده جدای از اینکه موفق بوده یا نه به نظر من قدم بلند و شجاعانه ای برداشته برای تغییر دادن تصویر تکراری دختر فقیر زحمت کش وبه خصوص ترانه 15 ساله که به نظر میرسه در ذهن همه ما به شکل لایتغیری حک شده .

*از این کلمه اثر هنری خیلی بدم میاد.خیلی ترکیب بی مزه ایه .

لطفا آقایان نخوانند

2008-10-06T05:37:00.000-07:00

وقتی تهیه کننده سریال مامور بدرقه تعریف میکنه که در طول ماه رمضان 10 بار برای تذکر در خصوص اندامهای برجسته خانم مهین ترابی به تلویزیون احضار شده که باسنش جلب توجه میکنه وسینه هاش خیلی تو تصویره و....

وقتی سر هر چهار راه و کوچه ای جلوی هر زن بد بختی اعم از زیبا و آراسته , خسته و درب وداغون با لباس فرم کار ,بچه به بغل , چادری و ... که منتظر تاکسی وایساده ,ترافیک و راه بندون میشه ...

وقتی بزرگترین معضل دولت جمهوری اسلامی پیدا کردن کلاه شرعی برای تسهیل تنوع طلبی آقایون میشه..

فکر میکنم مردان مسلمان ایرانی به آلتهای جنسی متحرک بزرگی تبدیل شدند که با هر بها نه ای حشری شده و به گناه می افتند!!!!!!!!....

با پوزش از جریحه دار شدن احساسات همه خوانندگان مذکر ولی بعضی وقتها آدم انقدر عصبانی میشه که دیگه حوصله خودسانسوری هم نداره...

خواستن یا نخواستن

2008-09-27T01:48:00.000-07:00

به بچه دار شدن فکر میکنم و نمی تونم تصمیم بگیرم.
من عاشق بچه ها هستم ولی دلیلی نمی بینم خودم یک بچه به این دنیا اضافه کنم که مطمئن نیستم بتونم مادر خوبی براش باشم.

مادرم مادر خوبی نبود (خدا رو شکر که اینجا رو نمی خونه) از مادرهای تیپیکال فداکار بود که خودشو برای بچه هاش بکشه. الان هم همینطوریه!!! ولی هیچوقت فداکاریهای که در حق من و برادرم می کرد کارهایی نبود که ما می خواستیم و از اینکه ما قدر کارهایی رو که می کرد و میکنه نمی دونستیم و نمی دونیم از دست ما شاکی بود.از اینکه منهم مادری باشم که نتونم نیازهای بچه ام رو درک بکنم بیزارم.از اینکه از این مادرها بشم که زندگیم رو به خاطر بچه ام تعطیل کنم بیزارم.

از همه بیشتر از این بیزارم که بگذارم اتفاق بیفته و بعد دربرابر عمل انجام شده قرار بگیرم.....

هال هارتلی بودن

2008-09-23T04:44:00.000-07:00

هال هارتلی که باشی می توانی فیلمی بسازی درباره یک ستاره فیلمهای پورنو که شوهرش را می کشد .وشوهری که فیلمهای پورنو با بازی همسرش کارگردانی می کند و راهبه ای که داستانهای پورنو می نویسد .و آدمهای سادو مازوخیستی که می کشند وشکنجه می کنند و کشته می شوند.

هال هارتلی که باشی وچنین فیلمی بسازی می شود فیلمی لطیف و ساده بی آنکه ازارت دهد که آدمهای کج و کوله اش را می شود دوست داست و برای مرگشان گریه کرد.

خواستن و نخواستن

2008-09-17T00:47:00.000-07:00

انسان در خواستن غالبا اشتباه می کند

اما در نخواستن هميشه اشتباه می کند.

__________ Information from ESET NOD32 Antivirus, version of virus signature database 3447 (20080916) __________

The message was checked by ESET NOD32 Antivirus.

http://www.eset.com

2008-09-07T23:23:00.000-07:00

سفر هم حکایت غریبی است برای خودش.

در راستای تبلیغات تائوی عزیز و آقای پیکوفسکی سفری رفتیم به قول دوستان یک چهارم دنیا در بیست روز!!!

البته یک چهارم دنیا که نبود ولی کفایت می کرد که خرد و خاکشیر برگردیم .چنانکه در فرودگاه امام با خاک انداز جمعمان کنند.10- 20 هزار کیلومتر با هواپیما و قطار و کشتی و اتوبوس و100 - 150 کیلومتری پیاده روی....

به زودی ( در مقیاس درخت کوچک یعنی ظرف چند هفته آینده) روایت تصويری از سفر اینجا میگذارم.فعلا من وقبله عالم شبیه همان چیزی هستیم که دو نفر پس از بیست وچند روز اروپا گردی در ماه مبارک به آغوش مام میهن اسلامی باز می گردند هستیم .تصورش زیاد سخت نیست .هست؟

اعتراف میکنم نه نظم زندگی نه مقررات و شیوه های رانندگی نه اصول زندگی نه شیوه تفکر نه هنر هیچکدام این مقوله ها در اروپا مرا تحت تاثیر قرار نداد که همه را شنیده و خوانده بودم .آنچه بدون تردید تفاوت بنیادین زندگی من و آنها را به رخ می کشید تفاوت دستشویی پمپ بنزینهای ایران و اروپا بود.......:)))))

__________ Information from ESET NOD32 Antivirus, version of virus signature database 3424 (20080907) __________

The message was checked by ESET NOD32 Antivirus.

http://www.eset.com

بخشش

2008-08-05T22:12:00.000-07:00

هستند کسانی که از بسیاری که دارند اندکی می دهند آن هم برای نام و این خواهش پنهان بخشش آنها را آلوده می کند.

هستند کسانی که اندکی دارند و همه را می دهند.
این کسان به زندگی وبرکت زندگی باور دارند و دستشان هرگز تهی نمی شود.

هستند کسانی که با شادی می دهند و پاداش آنها همان شادی است.

هستند کسانی که با درد می دهند و آن درد تعمید آنهاست.

هستند کسانی که می دهند و از دهش دردی نمی کشند حتی شادی هم نمی خواهند ونظری به ثواب هم ندارند.

این ها چنان می دهند که در آن دره دوردست بوته مورد عطر خود را در فضا می پراکند.

پیامبر و دیوانه

گياه

2008-08-05T06:28:00.000-07:00

هیچ نمی کنم .می رسم خانه دراز می کشم روی کاناپه کتاب عاشقانه ای دست می گیرم یا فیلمی عاشقانه می بینم (حوصله چیزی بیشتر یا جدی تر ندارم).شب می شود می خوابم . سعی میکنم به چیزی فکر نکنم.

زندگی گیاهی یعنی همین!؟

__________ Information from ESET NOD32 Antivirus, version of virus signature database 3328 (20080805) __________

The message was checked by ESET NOD32 Antivirus.

http://www.eset.com

کافکا در کرانه

2008-07-27T03:41:00.001-07:00

آقای موراکامی عزيز

در 4 روز گذشته 2 بار کتاب کافکا در کرانه را خواندم .در زندگی کتابخوانی من رکورد جدیدی است .کتابهای زیادی هستند که بارها و بارها خوانده امشان .اما هیچ کتابی را دوبار بی وقفه پشت سر هم نتوانسته بودم بخوانم.

اما چه شد که کافکا در کرانه از این قاعده مستثنا شد نمی دانم.اینکه چرا اینهمه دوستش داشتم هم نمی دانم .دوست ندارم حتی درباره اش با کسی حرف بزنم .آخر اگر از من بخواهند قصه کتاب را برایشان تعریف کنم نمی توانم .حتی نمی دانم اگر بپرسند موضوع کتاب درباره چه بود چه بگویم.حتی مطمئن نیستم کتابتان خیلی کتاب خوبی باشد.اما راستش گذشته از سالهایی که به هر چیزی گیر میدادم .حالا دیگر وقتی از چیزی خوشم می آید می دانم که خوشم آمده دنبال دلیل و فلسفه اش زیاد نمی گردم.

اما می دانم که هر بار گربه ای ببینم یاد تاناکا خواهم افتاد و خیل دلم می خواهد آن اجرای سه نفره یک میلیون دولاری روبنشتاین و... را گیر بیاورم یک وقتی....

شاد باشید.

سولماز در شهر

اراجيف يک کارمند نا اميد

2008-06-21T04:03:00.001-07:00

پشت مونیتور قایم شده ام .تلفنها را جواب نمی دهم .ناخنهایم را می جوم.انگیزه ندارم .می خواهم بمیرم.مرگی راحت و بی درد. رئیس صدایم می کند می دانم که لیست کارانه ها وافزایش حقوقها رد شده است پس عجالتا خطری تهدید نمی کند..

از منابع انسانی زنگ می زنند. باید بروم کارتهای راهیان سلامت بگیرم برای استخر.چیز بیهوده ای است من هرگز با این کارتها استخر نرفته ام چون از آب می ترسم .در کل خاصیتی ندارد گرفتن کارت راهیان سلامت .بوی تعفن زندگی کارمندی میدهد .کارمندی که من هستم و فروخته ام خودم را به بهایی اندک به کارت راهیان سلامت و کارت باشگاه انقلاب و سالی چند صد هزار تومن بن شهروند .

اما خوب است حداقلش بلند می شوم از پشت میزم و می روم 4 طبقه پایین تر و چند تا کارت آبی رنگ جواد می گیرم ودلخوش میشوم .انگیزه ای است برای زندگی کردن در این لحظه کارت راهیان سلامت که بین انگشتانم لمسشان می کنم و....

پ.ن.LOST تمام شد!!!

دانستن چيز بدي است

2008-05-10T00:26:00.000-07:00

1- اگر هزار سوسک زير تخت شما باشد و ندانيد به آسودگی می خوابيد.

2- اگر يک سوسک زير تخت شما باشد وبدانيد که هست محال است بتوانيد با آسودگی بخوابيد.

زمين اگر گرم شود

2008-04-30T06:46:00.000-07:00

آنجا که خانه ام نيست

2008-04-14T04:38:00.000-07:00

http://mrzine.monthlyreview.org/iran120408.html

اين سايت چيه ؟ مال کيه؟ اين آمار رو از کجا آورده ؟

آیا واقعا 48 درصد مردم اين مملکت به جمهوری اسلامی و احمدی نژاد و خامنه ای اعتقاد دارند؟

آيا من فقط بخشی از آن 2 در صد هستم که مطلقا به حکومت بی اعتماد است؟

چرا روزی که ماندم چون دوست نداشتم در کشوری ديگر اقليت باشم کور بودم ؟ چرا نمی دانستم من به اقليت 2 در صدی از اين مملکت تعلق دارم.....

حالا که اينجا غريبه ام با اين ادمها که از گوشت و خون منند...

اين آدمها که همه در حال مقايسه اند همه در حال رقابتند ..

از هرچه که حرف بزنی می دانی آنکه در برابرت نشسته الان دارد چرتکه می اندازد که ماشين تو خانه تو کار تو تحصيل تو قيافه تو همسر تو در آمد تو دانش تو جواهرات تو در چه نسبتی از او قرار دارد.....

حالا که همه در اين خانه که ديگر خانه تو نيست بوی پول میدهند ....

پس چه بايد بکنم

من که در اين لخت ترين موسم بی چهچه سال تشنه زمزمه ام

من و هواي بهار و عقل نداشته

2008-04-09T03:57:00.000-07:00

پنجره بازه و بوی بارون و هوای بهار عقل نداشته ام رو برده....

دلم شمال ميخواد .آنقدر که میخوام گريه کنم . کاش امشب و فردا شب و پس فرداشب مهمونی دعوت نبوديم و ترس از غضب دوستان نبود همين الان می رفتم تو جلد قبله عالم که پاشيم غارغارک رو آتيش کنيم بريم يک گوشه ای...

مکين جان خدا نگذره از اين پست عيدی که نوشتی ...چقدر دلم می خواد کنار آتيش نشسته بودم الان

سالي که نکوست از بهارش پيداست

2008-04-02T02:58:00.000-07:00

سال هنوز برای من نو نشده

هنوزتصمیمهای سال نو را نگرفته ام .هنوز حسابهای سال قبل را با خودم صاف نکرده ام .

دوست دارم در سال جديد اتفاقهای خوب زيادی بيفتد آرزوهای زيادی هم دارم

اما دوست دارم امسال کمتر نگران باشم .

.....

ما سال نو را با Lost شروع کردیم و در اعتیاد کشنده ای که مبتلایمان کرد هفته اول پيش از سفر هر روز تا 3 صبح Lost ديدیم و تمام روز دهن دره کردیم و حوصله هيچ کس را هم نداشتيم چون دلمان میخواست بپريم روی کاناپه دو نفری و بقيه سريالمان را ببينيم. سالی که نکوست از بهارش پيداست....

آقاي مهرجويي جوگير و برادران کوئن

2008-02-26T05:50:00.000-08:00

*آقای مهرجويي ((سنتوری)) را ديدم ونه فقط خودم که کلیه همکاران نيز به حساب کذايي مبلغ کذايي را واريز کرديم.فيلم خوبی بود.دوستش داشتم ولی راستش را بخواهيد قدرت تشخيصم را از دست داده ام .وقتی از فيلمی خوشم مي آيد نمی توانم به ضرس قاطع ادعا کنم که فيلم خوبی ديده ام .چون راستش فکر می کنم آنقدر فيلم بد در سينمای ايران ديده ام که هر فيلم متوسطی می تواند هيجان زده ام کند.به هر حال فکر کنم آدم جو گيری هستيد .هم خودتان هم دوستانتان که در باب توقِف فيلم هياهو می کنيد.واقعا نمی فهمم چطور انتظار داشتيد اين فيلم در سينماهای تهران اکران شود.مثل اينکه در هپروت زندگی می کنيد.

*روز 22 بهمن بعد از راهپيمايي و زدن مشت بر دهان استکبار با بليطهای اهدايي پدرجان (چون قبله عالم همه بليطهايش را به فک و فاميل خودش شوهر داده بود!!!!!) رفتيم سينما سپيده ولی مديران جشنواره و سينما تشخِيص دادند که فيلم کنعان که در برنامه ذکر شده بود برايمان مناسب نيست و به جايش فيلم مزخزفی که ترکيبی بود از مهناز افشار ,حميد گودرزی وماشين های بالای 100 ميليون و خانه های بالای چند مليارد و من حتی اسمش را هم فراموش کرده ام برايمان اکران کردند .ولی ماکه ملت پر رويي هستيم ساعت 10 شب رفتيم سينما بهمن چون احساس کرديم اگر فيلم کنعان را نبينيم خيلی بد است و ممکن است نديده بميريم. و ماجراجویی خونمان هم پايين آمده بود .بعد از شامورتی بازی فراوان دو فقره بليط تهيه کرديم .يعنی قبله عالم گفت يکي از بليط ها را بنده خدايي همينطوری داده (حالا اين بنده خدا کی بوده و چرا داده من مشکوکم) يکی را هم از بازار سياه ابتياع کرديم.جان کلام رفتيم فيلم را با احوالاتی که رفت ديديم و خيلی خوشمان آمد .ولی از ترسمان به همان دلايل بالا جايي نگفتيم .چون بعيد نبود تعريف کنيم و مثل سنتوری خلق الله بگويند اه اه چه بد سليقه .خيلی فيلم بد و بی کيفيتی بود....

*از کل فيلمهای اسکار همين فيلم برادران کوئن را ديده بوديم و خوشحال شديم که همه جايزه ها را به همين فيلمی که ما ديده بوديم دادند .البته راستش کمی تعجب هم کرديم.به هر حال ما چيز زيادی سر در نياورديم و هرچه با قبله عالم سعی کرديم تحليلش کنيم وادای آدمهای کار بلد را در بياوريم ولی عقلمان به جايي نرسيد.به نظرم آخرش به شدت چيزی کم داشت....

پ.ن.از دوستانی که توجه داشتند که من بی سر وصدا و اعلان همگانی برگشتم بلاگ اسپات و بابت اينهمه جا به جايي دعوايم نکردند سپاسگزارم.

کامنت خصوصی :آقای مارانا نمی دانم چرا نمی توانم برايتان کامنت بگذارم.صفحه نوشتن کامنت باز نمی شود.به هر حال ناراحت نمی شويد بگويم از وقتی پستهای کوتاه می نويسيدوبلاگتان را خيلی بيشتر دوست دارم.به حال هوای قديم برگشته است.يک مدتی زيادی جدی شده بوديد...

2008-02-13T04:06:00.001-08:00

((دلم مي خواد برم جايي که صبح بيدار ميشم هيچ کس رو نبينم.وقتي ميرم بيرون به کسي نگم کجا ميرم .کسي نگرانم نشه دل کسي برام تنگ نشه.))

ميناي فيلم کنعان

اين حرفها يک جايي رو تو دلم تکون داد ولي شايد از يک زاويه ديگه.

دلم ميخواد برم جايي که منتظر کسي نباشم.نگران کسي نباشم.نگران چيزي نباشم.نگران حال مادرم که با خاله ام قهر کرده .نگران پدرم که کارهاش خوب پيش نميره.نگران برادرم که عاشق شده...

نگران خونه زندگيم که مرتب نيست.نگران اضافه وزنم .نگران کارهاي شرکت .نگران کارهاي عقب مونده خونه.

نگران قسط سر ماه. نگران شوهرم که آيا از زندگي با من راضي هست ...

وقتي عصبيم دلم ميخواد داد بزنم وقتي داد نمي زنم خودم رو مي خورم وقتي داد ميزنم از اينکه ديگران رو ازار دادم خودم رو مي خورم .

وقتي غمگينم دلم ميخواد گريه کنم ومجبور نباشم براي کسي توضيح بدم چرا ....

شايد دلم بخواد يک هفته تموم با کسي حرف نزنم به کسي زنگ نزنم بدون اينکه نگرانم بشن ...

دوست دارم مواظب هيچ چي نباشم هيچ کاري هيچ حرکتي و هيچ کسي...

دوست دارم رها باشم عين پری که بال يک قنجشک جدا ميشه و آروم آروم تو هوا چرخ می خوره تا يکجايي بشينه....

امتحان مي کنم

2008-02-05T06:13:00.000-08:00

امتحان میکنم انشا...که مقبول درگاه حق باشد و ما از این آوارگی نجات پيدا کنيم.

دوباره عزيمت

2008-01-20T03:43:00.000-08:00

دل چرکینم .می روم از اینجا بی آنکه بخواهم بلاگر را دوست داشتم.ولی پس از چندین روز تلاش امروز اولين بار توانستم با فیلتر شکن بلاگر رو باز کنم .
خانه جديد
http://solmaz76.wordpress.com

از جوزپه وداستانهای دیگر

2007-12-17T05:18:00.000-08:00

آقای تورناتوره سالهاست با شما دوستم با آنکه شاید ندانید. از همان سالهای سینما پاراديزو که هنوز دربند شناختن کارگردانها نبودم .با مالنا بود که اسمتان را شنیدم .افسانه 1900 را تصادفا دیدم .حتی اسمش را هم نشنیده بودم فکر کردم فیلم مهجوری است که من کشفش کرده ام .راستش خیلی هم پاپی فیلمسازش نشدم.چند سال بعد که فقط خواجه حافظ شیراز بود که این فیلم را ندیده بود از ملت فیلم بین فیلم دوست فیلمساز شنیدم که کارگزدان افسانه 1900 همان جوزپه خودمان است.فیلم بیگانه یا LA Sconosciutaرا اما دیگر با علم به اینکه شما ساخته اید و به خاطر شما دیدم.مثل همه فیلمهایتان خیلی گریه کردم.مثل همه فیلمهایتان دوستش داشتم.با ایرنا رفیق شدم از ترسیدم از بدم امد دلم برای دخترک سوخت وقتی زمین می خورد و بلد نبود از خودش دفاع کند.از دست پدر بیعرضه اش هم خیلی حرص خوردم .از مرگ جوان عاشق که فکر میکردم پدر جیناست غصه خوردم.هیچکدام این حسها تازگی نداشت .بارها در فیلمهای قبلیتان تجربه کرده بودمشان.ولی رودستهایی که میزدید تازگی داشت .تعلیقهای هیچکاکیتان .غافلگیریهایی که از جنس سینمای شما نبود .کارگردانهای زیادی هست که دوستشان دارم ولی سینمایشان تکراری می شود .می دانید از فیلمهایشان چه انتظاری داشته باشید .فکر میکردم شما هم از همان دسته اید اما پندار عبثی بود دیدم که چیزهای بسیاری در چنته دارید که گویا هنوز رو نکردیده اید .به هر تقدیر خواستم بگویم خیلی استادید و خسته نباشید....

خانم شين پستی نوشت مدتی قبل البته که من تازگی خوانده امش ( به دلایلی که در پست قبل ذکرش رفت کلی از قافله عقبم دوستان به بزرگی خودشان ببخشند)درباره عادت ماهانه.راستش خیلی بدلم نشست مطمئنم آنچه نوشت قصه تکراری همه زنان همسن وسال من است از او متشکرم برای تمام متنش به ويژه تعبير لطیف و شاعرانه اش از آنچه بر زنان می گذرد

((تا وقتي كه كتابهاي راهنماي دوران بارداري را مي خواندم نمي دانستم كه واقعا در درونم چه اتفاقي مي افتد . ديدم كه قصه اش ساده تر از اين حرفهاست. چيزي در درون زن هست كه نامش تخمدان است. هر ماه يك تخمك توليد مي كند. اين تخمك كه توانايي بارور شدن و تبديل به يك نطفه را دارد در فضاي خالي رحم سرگردان مي شود. وقتي تاريخ مصرفش تمام شد مي ميرد و با مرگش ديواره رحم را فرو مي ريزاند. به اين ترتيب گريه خونين رحم زن براي از دست دادن فرصت پروراندن يك زندگي آغاز مي شود! به همين سادگي. ))

.جسارتش را هم در نوشتن درباره چیزهایی که هنوز تابوهای نهادینه شده منعمان میکند از حرف
زدن درباره شان تحسین میکنم.

pend

2007-12-04T01:56:00.000-08:00

زندگی متوقف شده وتمام فعالیتهای متداول هم با آن .کار همه چیز را بلعیده است و تمام برنامه موکول شده به آینده .به بعد از سنکرون نیروگاه قائن.پس
من فعلا فرصت هیچکاری ندارم فرصت مهمونی رفتن .خرید کردن .مریض شدن. .وبلاگ نوشتن. بچه دار شدن.تمیز کردن خونه.آرایشگاه رفتن.دلتنگ شدن.
و....

ای دوستان وبلاگ نویس که به جامعه اطبا تعلق دارید ای خانم دکترسورنا ای دکتر آّبی سفید ای دکتر غضنفر میشه بگید برای بنده به عنوان کسی که به سختی دکتر میرم وندرتا دارو مصرف میکنم جهت تسکین استرس چه چیز کم ضرری میتونید تجویز کنید.

ناتال جان حالا دیگه متلک بار ما میکنی.ولی این تغییر شغل و رشته رو منهم پایه ام به شدت .فقط میشه صبر کنی نیروگاه قائن سنکرون بشه؟

خاتونک چرا نمی آیی؟

تائو جان واقعا روت میشه کامنت بذاری؟

***

مهمترین فعالیت هنری احیر زندگیم خوندن چهار جلد آخر هری پاتر بود که کم مونده به از هم پاشیدن زندگی زناشوییمون منجر بشه .چون قبله عالم دچار کمبود توجه شده بود و به شدت به هری پاتر حسادت میکرده.ولی خوشبختانه خانم رولینگ سر 7 جلد تموم کرد و زندگی ما هم نجات پیدا کرد.

خزعبل

2007-11-18T02:13:00.001-08:00

1-به دو دسته از رانندگان آژانس نمی توانم اعتراض کنم. حتی اگر بدترین مسیر و بدترین لاین را انتخاب کنند یا با سرعت مورچه حرکت کنند.آنها که از من جوانترند چون غرورشان جریحه دار میشود وآنها که از من مسنترند چون احترام سن وسالشان اجازه نمی دهد.

2-یک جفت نیم چکمه مشکی بند دار خریده ام .خیلی دوستشان دارم.وقتی چیزی میخرم که دوستش دارم .ملت را بیچاره میکنم.اول از همه قبله عالم .به این ترتیب:

-وای چقدر کفشهام رو دوست دارم.

-به نظر تو خیلی قشنگ نستن؟

-وای چقدر خوشحالم این کفشها رو خریدم.

-نه جدا بی نظیر نیستن؟

-به نظرت با اون دامن مشکی بهتر میشن یا شلوار کوتاه؟

واین داستان تا 48 ساعت حداقل ادامه دارد.

3-زیاد گریه میکنم .بی دلیل.

4-تازگیها خواب مشابهی در شبهایم تکرار میشود.کودکی که همراه من است و از نیمه راه باز می گردد یا من رهایش میکنم یا گم می شود .می دانم که امتداد تردیدهای بیداریم هست در کودکی که میخواهم داشته باشم یا نه.اما دانست چیزی از تردیدهایم و خوابهایم نمی کاهد.

5-اشتباه نکنید بند 4و5 ربطی به هم ندارند.

6-.بین شناختن و دوست داشتن زنان باید یکی را انتخاب کرد حدمیانه ای امکانپذیر نیست.(از کتاب سکه سازان -آندره ژید).

7-به زودی از این بلاگ اسپات احمق جا به جا می شوم.

8-اینها که سیزده چهارده بند می نویسند عجب همتی دارند

گاهی هیچ

2007-11-17T04:26:00.000-08:00

برای زندگی کردن کمی هم باید مرد*.

دوست دارم کمی بمیرم.

* بخشی از آواز فیلم ((اتاق پسر))

....

2007-11-03T23:56:00.000-07:00

-زمان می خواهد باور کنم احساسی که ساعت 9شب به بعد بر من غلبه میکند وپر می شوم از میل به بیکارگی وخواب و وقت تلف کردن پای تلویزیون حس خستگی است نه تنبلی نه بی مسئولیتی نه بی انگیزگی

-خانه سبز را که دیدم چشمانم پر از اشک شد .حس کردم چه ساده است ساختن کاری خلاق و زیبا که بدون موعظه وکسالت بهتر زندگی کردن و جور دیگر به زندگی نگاه کردن را یاد این مردم بدهد ودلم سوخت برای این رسانه بینوا که سال به سال بیشتر به قهقرا می رود ودلم سوخت برای خودم و میلیونها ایرانی که مجبوریم
برای گدایی چند لحظه خنده بنشینم پای طنز های روتینی که به شعورمان توهین میکند و سطح سلیقه بینوایمان را تنزل میدهد.این که طنزش است تکلیف باقی معلوم است وهکذا قبله عالم هم....

-ما خانواده مارانا را پس از یکسال واندی پیغام وپسغام زیارت کردیم وبسیار مشعوف شدیم .دنیای مجازی هم اینبار مارا فریب نداد وپدر وپسر همانطور بودند که فکر میکردیم .بانو را که قبلا هم دیده بودیم.گرچه به مارانای کوچک خوش نگذشت.مکین جان دفعه دیگر منتظر شما هستیم.

-مرگ از باغچه کوچکی در این نزدیکی گذشت وگلی چون لبخند برد از برما!

سالیا

تولد18/2/85

درگذشت8/8/86

-- امسال زمان برای من خیلی سریع میگذره. باور نمیکنم آبان شده وداره تموم هم میشه.فکر میکنم هنوزتو نیمه اول سال موندم.وقتی کسی راجع به مرداد یا شهریور صحبت میکنه فکر میکنم منظورش پارساله.چند دقیقه باید فکر کنم تا یادم بیاد شهریور 86 خیلی وقته تموم شده.

این فقط یک نوشته است

2007-11-03T03:59:00.000-07:00

آخر شب است خسته نشسته ای کنارش.می گویی:

-دقت کردی شیرینی های این قنادی بالایی از اون پایینی خیلی تازه تره

سعی میکنی چیزی مثبت تر بگویی

-چقدر خوب شد این فنجونها رو خریدیم.طعم چایی توشون خیلی بهتره.

بعد چیزی هیجان انگیزتر

-راستی آخر ماه یه تعطیلی هست اگه شنبه رو هم قاطیش کنیم میتونیم یه سر بریم شمال.

به زحمت ته ذهنت میکاوی شاید چیزی روشنفکرانه تر پیدا کنی:

-این ترجمه غبرایی رو تو کتابفروشی دیدم خیلی بهتر از بیتا کاظمی نبود.

شاید باج هم میدهی:

-این بلوز رو که امشب با شلوار جین روشنت میپوشی خیلی بهتر میشی.

او در جواب در حالیکه کانالهای پورنو را بالا پایین میکند به علامت تصدیق زمزمه می کند.اما میدانی که گوشش با تونیست.

از این جمله ها متنفری.اما از سکوت میترسی و حقیقتی که در آن خوابیده.حقیقت اینکه دیگر حرفی برای گفتن ندارید.

بیصدا میروی که بخوابی و خواب خیابانهای پهن ببینی در شهری دور وآفتابی که درآن ساکی در دست دنبال اتاقی با یک بالکن در طبقه سوم میگردی پشت به خیابان.

سلام آقای کوستاریتسا

2007-10-31T03:21:00.000-07:00

سلام آقای کوستاریتسا

البته در اینجا شما را کاستاریکا میخوانند نمیدانم چرا شاید به خاطر سیلابهایی در نامتان که مردم ما دوستش ندارند البته همین سیلاب ها را وقتی در کوچه وخیابان همدیگر را مورد لطف قرار می دهند زیاد به کار می برند.

بگذریم من عادت بدی دارم زیاد حاشیه میروم.می خواستم بگویم دوستتان ندارم .هیچ وقت دوست نداشتم .همیشه هم سعی کردم مجدانه سعی کرده ام از فیلمهایتان را نبینم.اصولا آدم حساسی هستم وتحمل فیلمهای تلخ را ندارم باهوش هم هستم هرچه شما بخواهید تلخیتان را پشت رنگ و موسیقی وطنز قایم کنید من میبینمش.بعد مچاله میشوم گوشه کاناپه دلم میفشرد ودست وپایم یخ می زند.

دوست ندارم دیگر! عاشقانه هپی اند بیشتر دوست دارم.

حق میدهید به من که؟

راستش از خودتان هم خوشم نمی آید.زیادی گنده هستید .اینطوری همه که همیشه با چند تا زن خوشگل روی فرش قرمز کن اینور و آنور میروید وموهایتان ا که شبیه سیم ظرفشویی است پریشان میکنید به نظرم خیلی جلف می آیید.

اما می دانید موضوع چیست؟ما در عصری هستیم که نمی شود.ارتباطات ورسانه ها و هزار چیز دیگر در خدمتند تا ما حتما بدانیم و ببینیم و بشنویم وبشناسیم .هر چه هم که تلاش کنید تا قایم شوید مثلا چیزی را نبینید یا یاد نگیرید یا نفهمید نمی گذارند .دست خودتان نیست. تا حالا امتحان نکرده اید ؟نمیخواهید اخبار را بدانید روزنامه نمی خرید تلویزیون نگاه نمیکنید.اینترنت را فراموش میکنید. ولی اخبار از یک جایی مثلا رادیوی همسایه میآید روی اعصاب شما.باز هم حاشیه رفتم به هر حال همین که گفتم مجبورید فرهیخته وآگاه باشید دست خودتان نیست.

من هم همینطور شد دیشب این فیلم زيرزمينتان را ديدم از این کانال ccineنمی خواستم ها میخواستیم بزنیم mbc2عروس چاق یونانی مرا ببینیم .سالها مقاومت کرده بودم دربرابر پدرم که VHSاش را خریده بود بعد ها در برابر قبله عالم که خیلی دوستتان دارد ولی نمیدانم دیشب چه ام شده بود .به هر حال جان کلام آن که از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان !عاشق فیلمتان شدم.

نمی توانم فراموش کنم صحنه آخرش آن جزيره که جدا میشود با آن آدمها که دور میشوند .دلم هم سوخت برایتان که کشورتان یکروز ناپديد شد از نقشه جغرافی...

به هر حال هنوز هم دوستتان ندارم .رابطه ام با شما یکجور شبیه کوئیلو است میدانید همین پائولو را میگویم .حتما میشناسیدش .نمی خواستید هم حتما میشناختیدش چون مجبورید. در عصر آگاهی اجباری زندگی میکنید .

او را هم دوست ندارم ولی کتابهایش را چرا.

راستش هنوز تکلیفم با این رابطه اثر و مولف خیلی معلوم نیست.به هر حال چون میدانستم خیلی نگرانید فقط خواستم بگویم در روابطمان بهبود حاصل شده.شاید اگر موهایتان را کمی مرتب کنید وانقدر شلخته نباشید از خودتان هم خوشم آمد.تا آن روز خداحافظ

زاویه دیگر

2007-10-29T02:43:00.000-07:00

دیشب مصاحبه خانم گلستان را خواندم .

حکایت عجیبی است.در کل این مصاحبه که پراست از خاطره نویسندگان و شعرا و فضلا فقط یک جمله درباره فروغ گفته شده :فرخزاد کارمند استودیوی پدرم بود .به عنوان شاعر زن،شاعر های دیگر مثل سیمین بهبانی را ترجیح میدهم.البته بعضی از شعرهای مجموعه تولدی دیگر جالب است ولی اغلبشان را دوست ندارم.

ور پرادعای ذهنم می گوید:عجب آدم عقده ای!!حالا این زن معشوق پدرت بوده که بوده .تو که مثلا روشنفکر تحصیلکرده فرنگی اینطور باید با بغض برخورد کنی و این زن بیچاره را که دستش هم از دنیا کوتاه است به کلی از صفحه هنر وادب مملکت پاکش کنی.

ور با انصاف ساده ذهنم اما می گوید:نه خودت اگر بودی.دختر 19 -20 ساله یک خانواده سرشناس که همینطوری هم خار چشم ملت است دختر عاشق پیشه احساساتی هم باشی که دوست دارد فکر کند پدر ومادرش عاشق همند و قربان صدقه هم میروند بعدش پدرت که می پرستیش بیاید با یک زن شاعر بریزد روی هم و احوال خودت و خانواده ات ومادرت بشود نقل دهان این ملت حسود که نزده هم میرقصند.چکار میکردی؟هزاری هم که مدرسه هنر پاریس درس خوانده باشی با گدار شام خورده باشی و با تارکوفسکی عکس گرفته باشی....؟نه جان من چکار میکردی؟رقیب مادرت را حلوا حلوا می کردی میگذاشتی روی سرت ؟خیلی که خانمی بکنی ترجیح میدهی چیزی نگویی!

به همین راحتی

2007-10-28T03:18:00.000-07:00

خواستیم برویم یک گوشه ای بنشنیم و جفنگ ببافیم.دوست گفت برویم ثالث.من اما که کافه اش را ندیده بودم و فکر میکردم جای تنگی است آن بالا با دو تا صندلی دلم نمی خواست.

یک جایی هم در این بلاگستان بی در وپیکر از یک بابای فرنگ رفته خوانده بودم که کافه مرکزی قهوه هایش خوب است و مزه قهوه اصل می دهد و مثل باقی جاها نیست که قهوه ترک و اسپرسو اشان با هم فرقی ندارد کافه لاته و کاپوچینواشان هم ایضا .گفتم برویم این کافه مرکزی که ندیده نمیریم دفعه بعد هم شاید رفتیم ثالث.

بعد جفنگیات رفتیم ثالث دنبال موسیقی متن بابل برای قبله عالم.دیدم عجب کافه دنجی داشته آن بالا و ما نمیدانستیم .عزم جزم کردیم در اولین فرصت خراب شویم آنجا...فردا ولی شوهر دوست پیامک زد که بالاغیرتا جایی نروید شما و کار وکاسبی تخته نکنید که کافه بلاگ ثالث تعطیل شد و جاهای دیگری هم...

به همین راحت حسرت شد رفتن کافه کتاب ثالث برایم به مرحمت جمهوری اسلامی و ماند به دلم...

پ.ن. طنز نیست زیستن در شهری که فاحشه ها وموادفروش ها ومتجاوزین به نوامیس کمتر از کافه کتابها سلامتش را تهدید میکنند؟کمی بخندیم!!!

امروز

2007-10-23T04:15:00.000-07:00

امروز روزی است شبیه روزهای بسیاردیگر.صبح که بیدار میشوم فکر میکنم امروز همان روز موعود است روزی که زندگی من تغییر میکند.خودم هم.

میشوم آدم معهودی که همیشه دوست داشته ام .امروز اشتباهاتم را تکرار نمیکنم.ازکوره در نمی روم.هیچ چیز را در جاهای نامناسب رها نمیکنم.هیچ کس را نمیرنجانم.

تا شرکت برسم فراموش کرده ام ،ژاکتم را روی کمد کنار میز پرت میکنم و با مسئول آرشیو دعوا میکنم.

این پست دوست جون رو خیلی دوست داشتم.راستی دوست جون CD که از ثالث خریدیم اصلا جذاب نبود

نمی توانم

2007-10-21T04:21:00.000-07:00

همه زندگیم در سرزنش خودم وحسرت آنچه که نیستم وانجام نمی دهم میگذرد.تازگیها سعی می کنم خودم را دوست داشته باشم.به رغم بسیاری چیزها...

خودم را دوست داشته باشم با آنکه هیچ وقت نمی توانم صبحها به موقع بیدار شوم با آنکه مرتب آشپزی نمیکنم با آنکه زن کدبانویی نیستم با آنکه هنوز sap2000 یاد نگرفته ام.با آنکه کارهای بسیاری را نیمه کاره رها کرده ام آنها را هم که رها نکرده ام درست و حسابی به سرانجام نرساندم نه زبانهایی که خواندم نه پیانو زدن نه خوشنویسی

سعی میکنم خودم را دوست داشته باشم به رغم آنکه ورزش نمی کنم به رغم آنکه گاهی دروغ میگویم با آنکه خوش لباس نیستم دوست داشته باشم به رغم دماغ وباسن بزرگم به رغم اینکه همیشه بلند حرف میزنم وزیاد می خندم ودختر با وقاری نیستم انطور که دوست داشتم باشم .

می خواهم خودم را دوست داشته باشم به رغم بی ارادگیم در برابر نان خامه ای وشکلات وسالاد الویه وخیلی خوردنیهای دیگر

می خواهم خودم را دوست داشته باشم با وجود آنکه هنوز هم نمی دانم سر نمون یعنی چه و شووینیسم با فاشیسم چه فرقی دارد و هنوز هم کتاب تفسیرهای زندگی ،انسان وسمبولهایش ،مدار صفر درجه و دهها کتاب نیمه کاره دیگر را نخوانده ام.

دلم می خواهد خودم را برای ندانسته ها و نداشته هایم سرزنش نکنم.

می خواهم برای ترسها وتنبلیها وضعفهایم خودم را ببخشم .

اما نمی توانم

آلزایمر

2007-10-15T03:58:00.000-07:00

فکر می کنم دچار آلزایمر شدم.

باید برم دکتر.

ساعت7.5 صبحه دیر شده .پاشم بدوم.

نون میذارم تو مایکروفر.نونمون تموم شده یادم باشه امروز باید نون بخریم.

دفترچه قسطها رو میذارم رو میز ناهارخوری یادم باشه به علیرضا یادآوری کنم باید قسطها رو تا فردا بده.

راستی قبض برق !یادم باشه قبض برق رو باید بدم.

یک مقنعه هم باید بخرم اینی که دارم پاک رنگ و روش رفته.آه

خرید راستی امروز باید برم پارچه بخرم برای مهمونی هفته دیگه بدم خانم طاهباز برام یه شلوار بدوزه.

وضع پوستم هم که خرابه یادم باشه زنگ بزنم به این دکتره .راستی فردا معلم زبان دارم

امشب باید یه نگاهی به این تمرینهای گرامر بندازم.

وای آزانس اومد دیرم شد.

امشب باید یه سر به مامان علیرضا بزنیم خیلی وقته نرفتیم دیدنش.

یادم باشه رسیدم شرکت یک زنگ به نغمه بزنم جلسه فیلم این هفته رو کنسل کنم.

ای داد این راننده چرا داره از حکیم میره ؟آقا! از اینجا نرو رو پل. برو از تو گیشا میانبر بزن.....

راستی یادم باشه به شادی زنگ بزنم بپرسم اون کارت سوختی که آشناشون میفروخت چند میگه بعد هم زنگ بزنم به نازنین بپرسم میخواد شریکی این کارت سوخت رو بخریم یا نه؟

رسیدم دم شرکت .ای داد ! این مهندس رضایی مدیر محترم مهندسی دم در شرکت چیکار میکنه؟باید حتما میدید که من با 45 دقیقه تاخیر رسیدم....بخشکی شانس

ای بابا 3 تا میس کال رو تلفن IP افتاده.صبح علی الطلوع کی زنگ زده ؟

این یادداشت رو کی رو مونیتور چسبونده؟

وای یادم نبود ساعت 9.5 ساختمون میرداماد برای سالن توربین قائن جلسه داریم.

یک زنگ به قدس نیرو بزنم ببینم نقشه های تصفیه خونه ارومیه رو تایید کردن یا نه.اگه نکردن یک زنگی بزنم به این قلیزاده که هیچ وقت نیست ببینم میتونم مخش رو بزنم تایید بکنه .

راستی این موننکو چرا دستور کار شنریزی کف مخزنها رو نمیده.

یادم باشه با مهندس نجات اللهی برای ماموریت هفته دیگه عسلویه هماهنگ کنم.

راستی یک زنگ بزنم به دختردایی مجید که تو آژانس کار میکنه ببینم بلیطهای شیراز چی شد! بعد هم به ندا بگم هتل رزرو کنه برامون.

وای ا .خوب شد یادم افتاد باید به مریم زنگ بزنم برای پنجشنبه شب دعوتش کنم.

راستی به علیرضا بگم بره کیک سفارش بده.

بابا این قاضوی باز که نقشه کنترل سیلاب رو تصحیح نکرده فرستاده پاشم برم یه سر تا موننکو بشینم تا مجبور بشه درستش کنه.

این شرکت توگا هم شورشو در آورده یک نامه میخواد ایمیل کنه صد سال طولش میده.

خانم فتحی چرا کپی هایی که سفارش داده بودم نیومده.

این رئیس چی میگه.گیر داده .

ببینم امروز 23 ام مهره .ای وای دیروز تولد شبنم بود .باید یه زنگ بهش بزنم.

چی بریم ناهار ؟مگه ساعت چنده؟کی ساعت 1 شد.

وای الان بانک میبنده قبض برق موند.

تازه باید برم برای علیرضا کادو بخرم یک قرون ندارم.

مامانم داره زنگ میزنه. آخه مامان جان الان چه وقت زنگ زدنه؟زهرا خانم سبزی هایی که سفارش داده بودم آورده ؟باشه میام میگیرم.

جلیل انقدر با تلفن حرف نزن .من اصلا نمی تونم تمرکز کنم صدات همه اش رو مخ منه.

یه سر برم بزنم به وبلاگستان .بابا همه آپ کردن حالا من کی اینهمه وبلاگ بخونم.چقدر دلم میخواد خودم یک پست بنویسم درباره این مجموعه داستان جدید کالوینو ورمان میرا ...بابا ناتال جان تو کی وقت میکنی اینهمه کتاب بخونی؟بحث فرانکلین درباره خیانت هم جالبه .چرا کامنت نمیشه گذاشت؟

بلاگ اسپات هم که باز نمیشه.

چی؟من کی گفتم این نقشه ها رو غیر رسمی بفرستن آقای رئیس؟از خودشون این کار رو کردن.باشه الان عودت میدم.

راستی به مامان علیرضا زنگ بزنم بگم امشب میخوایم بریم دیدنش. خدا کنه شام دعوتمون کنه خراب شیم اونجا.

چی مامان جان ! خواهر علیرضا سرما خورده ؟

یک زنگ باید بزنم به خواهر شوهر جان.

راستی یک جا بنویسم که مهلت ثبت نام کلاس ارتقا پایه نظام مهندسی تا 30 امه.

خسته ام .ساعت 5.5 شد.

برم گاندی پارچه بخرم .برای مامان علیرضا هم شیرینی بخرم.

علیرضا میاد دنبالم چه خوب! ولی اونوقت نمیتونم برم براش کادو بخرم.فردام که کلاس دارم.نه نیا دنبالم خسته نیستم .(اونجای آدم دروغگو)

آقا !فاطمی....

چی؟تا سر تخت طاوس میری .؟....جهنم چیکار کنم اون یه تیکه رو پیاده میرم....

آقا مشکیه روبده ...چی 110 تومن ؟ما که عین این رو یه ماه پیش خریدیم 90 تومن.چی؟ هنوز که تحریم نشده؟سرتو بخوره بیا این 110 تومن...

من که تا اینجا اومدم یه شال بخرم برا مانتو قهوه ایه...

علیرضا من تا یه ربع دیگه خونه ام زود بیا بریم به مامانت سر بزنیم .

راستی یادم رفت به خانم دوستی زنگ بزنم بیاد جمعه کمکم کنه.

به شیما جونم زنگ بزنم برای پنجشنبه وقت براشینگ بگیرم.

الو!به به رودابه جون سلام!بچه آتوسا اینا به دنیا اومده؟چشمتون روشن.

ای بابا جمعه باید بریم دیدن آتوسا اینها. یادم باشه فردا بریم یه کادو واسه بچه شون بگیریم.

علیرضا! اینجا سر کوچه نگهداربه این لوله کشه بگو راه آب ماشین ظرفشویی آب میده.

راست بوگیر دستشویی خریدی؟

مامان جان !نه مرسی برای شام میریم خونه!.شام ندارین ؟نه بابا مهم نیست ما که اصلا رژیمیم .شام نمیخوریم.خوشحال شدیم دیدیمتون.

علیرضا دم اینجا نگهدار یه ساندویچ بخریم ببریم خونه.

چی !نون نخریدی؟باشه فردا صبح یک لیوان شیر می خوریم بهتره.بابا شیر هم که نداریم .

بذار یه نگاه به این تمرینهای زبان بندازم.

این پیغام رو منشی تلفنی چیه؟

چی وقت چشم پزشکی داشتم.دیدی یادم رفت.

گفتم که آلزایمر گرفتم....

ای بابا سولمازجان شما که پراید داشتین چرا آلزایمر گرفتی؟

**راستی لینک مصاحبه علیرضا که 5شنبه تو جام جم چاپ شد

دوست دارم

2007-10-01T23:49:00.000-07:00

دوست دارم ويترين پذيرايي رو با همه ظرفهای چيني و کريستال توش ببخشم به کسی که دوست داره يا به هر شکلی از جلو چشمم ناپديد بشه.

دوست دارم شبيه يک خانم مهندس باشم از اون خانم مهندس های اتوکشيده مرتب با یک ته آرايش ملايم که تمام روز هم از صورتشون پاک نمی َشه.

دوست دارم خونمون يک خونه مرتب باشه و هميشه از تميزی بدرخشه مثل خونه جميله خانوم اپيلاسيونيه که همه جای خونه اش برق میزنه يا يک دوستی که حتی کنترلهای وسايلشون رو ی ميز به ترتيب قد چيده شده اند

دوست دارم 4 کيلوی دیگه وزن کم کنم تا خيالم راحت بشه.

دوست دارم

دوست درام به اين فوبيا آب وترس از غرق شدن که هميشه باهام بوده غلبه کنم

دوست دارم عکاسی ياد بگيرم

خيلی چيزهای ديگه تو دنيا دوست دارم

ولی نمی شه چيزهای کوچيکی هم هستن ولی نمی شن

****

روبروی من تو سالن یک کتابخونه گذاشتن که از جايي که نشستم بهش نگاه میکنم کلی قول زنکنه اصلا شبيه کتابخونه مهندسی نيست ومن بعضی وقتها خيال میکنم اون کتاب قرمز جلد گالينکور کتاب سازه های فولادی دکتر طاحونی نیست و کتاب مرشد و مارگریتاست چاپ قديمش همونی که بابام از دوستش کش رفته.

****

آقا من بلد نيستم لينک آهنگ پست قبلی اينجا بذارم.بلد هم بودم فيلترينگ محترم اجازه نمی داد .بالاغيرتا خودتون Search کنيد کاری نداره.

....

2007-09-29T01:08:00.000-07:00

دلم سفر می خواد خیلی .تازگیها فهمیدم کوهستان رو بیشتز از همه جا دوست دارم .یعنی همه چشم انداز های طبیعت رو دوست دارم ولی وقتی عکسی مثل این عکس رو میبینم قلبم از شدت ارزو از جا کنده میشه.

کتاب هزار خورشید تابان نوشته خالد حسینی رو خوندم .به پای بادبادک باز نمی رسید خیلی تلخ تر بود و غنا داستانیش کمرنگتر بود.

اخرین آهنگی هم که شنیدم وخیلی دوست داشتم .آهنگ Je m'applle Baghdad نام من بغداد است با صدای تینا آرنا

اينم بمونه

2007-09-23T05:24:00.000-07:00

این روزها کتاب خانوم رو خوندم .تا حالا از آقای بهنود هیچ کتابی به جز این سه زن رو نخونده بودم که زندگی شخصیتهای واقعی به رغم آميخته شدنش با تخيلات آقای نویسنده کتاب خوشایندی بود .ولی کتاب خانوم به لحاظ غنای حوادث و قدرت داستان سازی آقای بهنود واقعا شگفت انگيزه .يکبار قبله عالم خاطره ای تعریف می کرد از آشنایان دور که یک پيرمردی داشته زندگینامه یک بابايی رو تعریف میکرده بعد جا به جا خودش رو قاطی ماجرا میکرده و يکجوری ميچسبونده به شخصیت اول قصه که مثلا من رفتم اون راننده ای که رفت این آقا رو از مرز آورد تهران من بودم وسط راه هم بردم مادرش رو ديد و هکذا...

قصه داستان سازی آقای بهنود (و نه داستان پردازی )هم همينه ايشون کل حوادث تاريخی 70 80 سال رو رديف میکنه رو کاغذ وقهرمان داستانش رو يکجوری به اين وقايع مربوط ميکنه اونم نه فقط وقايع تاريخی اجتماعی سیاسی ايران بلکه حداقل نصف دنيا .باور نمی کنيد؟جهت اطلاع دوستانی که کتاب رو نخوندن عارضم که قهرمان کتاب عليا مخدره ای است از نوه های مظفرالدين شاه به اسم خانوم.ايشون به واسطه خاله اش با آقاق ملک المتکلمين و سایر روشنفکران آن زمان آشنا بوده در جريان مشروطه ازمادرش جدا می شه وهمرا شاه مخلوع(محمد علی شاه) به روسيه سفر می کنه انقلاب شوروی اتفاق می افته خانواده شاه در تبعيد به ترکيه عثمانی فرار می کنن.در ترکیه با شاهزاده عثمانی ازدواج می کنه تصادفا در همين حيص وبيص سرداری به نام مصطفی کمال پاشا سلسله عثمانی را سرنگون می کنه .سوژه به همراه خانواده سلطنتی ايران و عثمانی به اروپا فرار میکنه بعد همزمان می شه با شاخ وشونه کشيدن رضا خان برای شاه قاجار (احمد شاه)که ملکه در تبعيد يعنی همون زن محمد علی شاه ومادر احمد شاه تصميم می گيره برای سر وسامان دادن اوضاع بياد ايران قهرمان ما هم همراه ايشون راهی ايران میشه ولی اين قافله خبط میکنه وسر راه برای زيارت کربلا ميره و همين تاخير باعث تغيير حکومت می شه در نتيجه بر می گردند پاريس ولی در بدو ورود شاهزاده خانوم قصه ما از ملکه که راهی بيروت هست جدا ميشه تا بره با همسرش که همون شاهزاده عثمانی است زندگی کنه ولی وارد پاريس که میشه شاهزاده در ایستگاه قطار خانوم رو قال میذاره وناپديد میشه .کاشف به عمل میاد که پرنس مخلوع عثمانی همنجنس باز بوده و کل اموال دوستمون رو بالا کشیده بعد قصه متحول میشه شاهزاده قصه ما تصميم می گیره رو پای خودش وايسه بعد میره دانشکده هنر ثبت نام می کنه با چند تا دختر تو يک زیر زمین خونه می گيرن و پرنسس خانوم لچک به سر آفتاب مهتاب ندیده قجری ما يکدفعه ميشه يک خانم هنرمند پاريسی اونهم نه معموليش بلکه سيمون دوبوار ثانی که با آندره مالرو و زنش کلی صنم ميريزه و سارتر مياد تو کافه باهاش مصاحبه میکنه وخانم با دوچرخه راه می افته دور فرانسه رو بگرده وخلاصه جونم براتون بگه یکهو یک آقا پسر آلمانی پيدا ميشه و عاشقش می شه وازدواج میکنن میرن آلمان و بچه دار می شن وشاداماد آلمانی هم تو دم ودستگاه نازی بر میخوره و رشد میکنه ومی شه نه یک افسر کوچولو موچولو بلکه مشاور يک آدم گنده ای که حالا من اسمش يادم نيست. بعدش هم که معلومه جنگ دوم میشه وآلمان سقوط می کنه وشوهره سر به نيست ميشه و بالاخره اين خانوم (شايد هم آقای بهنود)ديگه از رو ميره و برميگرده ايران البته شوهره هم بعد چند سالی از سيبری بر میگرده و زن وبچه رو پيدا ميکنه .

اين قصه رو هم خانوم برای دخترش که معلوم نيست چرا در دهه شصت افتاده زندان و الان هم آزاد شده وبرای رزمنده های جبهه حق علیه باطل چی چی درست میکنه تعريف میکنه.
ميدونم که خیلی ها آقای بهنود رو دوست دارند اونچه هم که من می نويسم از منزلت ايشون چيزی کم نمی کنه ولی ....بماند

به قول بنيامين خدا بيامرز اينم بمونه

* ولی عوضش دشت سوزان خوان رولفو رو خوندم که محشر کبرا بود از شوخی بگذريم چندسال پيش در عنفوان عشقوليت قبله عالم گفت این خوان رولفو پدر معنوی همه نويسنده های امريکای لاتين هست ولی من اصلا تحمل نداشتم کسی پدر معنوی گابريل جان باشه و راستش از پدرو پارامو هم که می گفتن شاهکار خوان رولفو خيلی خوشم نیومد.ولی دشت سوزان رو با دیده بصيرت خوندم و تلخی طاقت فرسای قصه در شيوه روايت استادانه تلطيف میشه.قصه ها غالبااز زبان شخصيتهای منفی از زبان آدمکشها دزدها جاکشها و...روايت می شن.المانهای قصه ها که در نگاه اول به سادگی پرداخت شدن در نگاهی موشکافانه تر مثل قطعات پازل چيده شدن.گاهی هم زاویه روایت قصه ها (مثل قصه مرد)به نرمی از مرد قاتل در حال فرار به تعقیب کننده و در نهایت به پسرک چوپانی که جسد مرد متواری را پیدا کرده می چرخه با این چرخش زاويه لحن روايت و مونولوگها هم تغيير میکنه بی آنکه روند قصه را دچار سکته بکنه.

* در جلسه نمايش فيلم دوستان اين هفته فيلم مزخرفی انتخاب شد به نام پرستيژ که بدتر ازهمه اینکه الان multivision ها هم دارند سه تا کانال 24 ساعته نشونش میدن.

* من خوبم .همه چیز خوبه.فقط علیرضا خوب نیست.قصه اش رو دارن نابود میکنن .یک روز رئيس شبکه دو زنگ ميزنه يکروز رئيس گروه فيلم وسريال زنگ میزنه .ديروز هم خود آقای ضرغامی تب کرده بود..می ترسن و می گن که حاجی نماد چهره موجه نظامه که اينها دارن تو سريالشون خرابش میکنن.هر شب زنگ ميزنن چند تا سکانس ديکته می کنن که تو قسمت فرداش اضافه بشه. مثل اين آخونده که اصلا تو قصه نبود و ظرف همين چند روز به زور اضافه اش کردن وکلی چيزهای دیگه که نگم بهتره.دلم برای همه گروهشون وبه خصوص خود عليرضا می سوزه خیلی خسته است با اطن اتفاقات هم خستگی به تنش مونده ..

اينم بمونه

خانه بدوش

2007-09-15T06:19:00.000-07:00

معجزه اتفاق افتاد.به همین سادگی .شاید هم نه به همین سادگی ...

به هر تقدیر من در شرکت توسعه یک پشت میزم نشستم و از شما چه پنهان مدتهاست که انقدر از کارم لذت نبرده بودم ....

ممنون از دوستانی که جویای احوال بودند ملالی نیست جز دوری شما .فقط نمی دونم چرا بلانسبت این روزها مثل یک حیوان نجيب کار می کنم

یادتون هست راجع به کتاب آقا ابراهیم و گلهای قران نوشته کارل امکانوئل اشمیت کلی تبلیغ کرده بودم ؟فیلمش رو دیدم به خوبی کتابش بود با بازی عمر شریف عزیز در نقش بقال مسلمان صوفی....

*****

آقا به خدا من تنبل هستم ولی نه انقدر!تازگیها فهمیدم که اکانتی که ما تو شرکت داریم blog spot رو فیلتر کرده

بگید من کجا ببرم این وبلاگم رو خواهشا؟

ته موج

2007-09-02T23:21:00.000-07:00

شده ته موج باشی و آخر نا اميدی وته دلت فقط ذره ای امید نامحتمل مانده باشد . نا محتمل به اندازه آرزویی که می کنی و فوتش میکنی در یک قاصدک